SPOTIFY

Ο δίσκος «Έχουμε υποχρέωση» βρίσκεται πλέον και στο Spotify:

https://open.spotify.com/album/5LSvkczYlBcXc3dUlqisg0

GRAFFITI ART - BOLOGNA* (part 2)

("Περπατάω δέκα βήματα και ο ορίζοντας μετακινείται δέκα βήματα πιο μακριά. Όσο και να προχωρήσω δεν θα τον φτάσω ποτέ. Σε τι χρειάζεται η Ουτοπία; Ακριβώς σε αυτό: Να προχωράς...")

("Αν ονειρεύεσαι μόνος σου είναι απλά ένα όνειρο. Αν ονειρευόμαστε μαζί είναι η πραγματικότητα που μόλις ξεκινάει")

(Σε τοίχο της Φιλοσοφικής Σχολής)

("Στο πρόγραμμα σπουδών σου πρόσθεσε και τον Αγώνα")

("Το Κομπάνι αντιστέκεται" | Piazza Verdi)

("O αδαής μιλάει στην τύχη. Ο ευφυής μιλάει λίγο. Ο σοφός μιλάει μόνο όταν ερωτηθεί. Ο βλάκας μιλάει συνέχεια." | Via delle Belle Arti)

("Μπολόνια μυγάδων" | Via Zamboni)

*Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από κινητό τηλέφωνο εντός του 2015. 

GRAFFITI ART - BOLOGNA*

(Ο Παύλος Φύσσας στη via Zamboni, έξω από την Biblioteca Paleotti)

(Λίγο πιο δίπλα: "Ο Francesco ζει στους αγώνες")

(Στην Piazza Verdi τα λόγια του Ναζίμ Χικμέτ: "Περπάτησε προς το Δίκαιο και το Αληθινό, πάλεψε για το Δίκαιο και το Αληθινό, κατάκτησε το Δίκαιο και το Αληθινό" )

 ("Αντιφασιστική ζώνη" όλο το κέντρο)

 ( "Εξυψώσου!" στον τοίχο της Φιλοσοφικής στη via Zamboni )

(Ένα από τα πολλά συνθήματα για τον Αλέξη, στη via Giovanni Battista de Rolandis)

*Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από κινητό τηλέφωνο τον Γενάρη του 2014.

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ (του Ernesto Che Guevara)

Η παρακάτω ιστορική ομιλία εκφωνήθηκε από τον Τσε σε κουβανούς φοιτητές της Ιατρικής, στις 20 Αυγούστου 1960:


Όλοι σχεδόν ξέρετε ότι ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ως γιατρός πριν από αρκετά χρόνια. Όταν ξεκίνησα, όταν άρχισα να σπουδάζω ιατρική, οι περισσότερες από τις ιδέες που έχω σήμερα ως επαναστάτης απουσίαζαν από το οπλοστάσιο των ιδανικών μου. Ήθελα να πετύχω, όπως θέλουν όλοι. Το όνειρό μου ήταν να γίνω διάσημος ερευνητής. Το όνειρό μου ήταν να δουλεύω ακούραστα για να πετύχω κάτι που θα μπορούσε πραγματικά να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, αλλά, την ίδια στιγμή, θα αποτελούσε κι έναν προσωπικό θρίαμβο. Ήμουν, όπως όλοι μας, ένα παιδί του περιβάλλοντός μου. Μέσα από κάποιες ειδικές περιστάσεις, ίσως και εξαιτίας του χαρακτήρα μου επίσης, αφού πήρα το πτυχίο μου, άρχισα να ταξιδεύω στη Λατινική Αμερική και τη γνώρισα πολύ καλά.

Με εξαίρεση την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, επισκέφτηκα -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- όλες τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Έτσι όπως ταξίδευα, πρώτα ως φοιτητής και ύστερα ως γιατρός, άρχισα να έρχομαι σε στενή επαφή με τη φτώχεια, την πείνα, τις αρρώστιες, την αδυναμία να θεραπευτεί ένα παιδί από έλλειψη μέσων, με το μούδιασμα που προκαλούν η πείνα και οι τιμωρίες, ώσπου φτάνουμε σ’ ένα σημείο που φαντάζει ασήμαντο γεγονός να χάνει ένας γονιός το παιδί του, όπως συχνά συμβαίνει στις σκληρά δοκιμαζόμενες κοινωνικές τάξεις στην πατρίδα μας, τη Λατινική Αμερική. Κι άρχισα να βλέπω ότι υπήρχε κάτι που μου φαινόταν τότε σχεδόν εξίσου σημαντικό με την καριέρα μου ή με τη συμβολή μου στην ιατρική επιστήμη, και αυτό ήταν να βοηθήσω εκείνους τους ανθρώπους.

Εξακολούθησα όμως να είμαι, όπως όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε, ένα παιδί του περιβάλλοντός μου και ήθελα να βοηθήσω εκείνους τους ανθρώπους με τις προσωπικές μου προσπάθειες. Είχα ήδη ταξιδέψει πολύ – βρισκόμουν τότε στη Γουατεμάλα, στη Γουατεμάλα του [δημοκρατικά εκλεγμένου Γιάκομπο] Άρμπενς – και είχα αρχίσει να κρατάω κάποιες σημειώσεις για τη συμπεριφορά ενός επαναστάτη γιατρού. Άρχισα να εξετάζω τι χρειαζόμουν για να γίνω ένας επαναστάτης γιατρός. Η επίθεση εξαπολύθηκε ωστόσο: το πραξικόπημα [του 1954] οργανώθηκε από τη Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανι, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, τον [διευθυντή της CIA] Φόστερ Ντάλες - στην πραγματικότητα, ήταν όλοι τους ένα και το αυτό - και το ανδρείκελο Καστίγιο Άρμας [με τον οποίο αντικατέστησαν τον Άρμπενς]. Η επίθεση ήταν πετυχημένη, δεδομένου ότι ο λαός δεν είχε φτάσει ακόμα στο επίπεδο ωριμότητας που έχει σήμερα ο λαός της Κούβας. Και μια ωραία μέρα εγώ, όπως πολλοί άλλοι, πήρα το δρόμο της εξορίας, ή πάντως το δρόμο της φυγής από τη Γουατεμάλα, αφού δεν ήταν αυτή η πατρίδα μου. Τότε συνειδητοποίησα κάτι βασικό: για να γίνω επαναστάτης γιατρός ή απλώς επαναστάτης, έπρεπε πρώτα να υπάρξει επανάσταση.

Η μεμονωμένη προσπάθεια, η προσωπική προσπάθεια, η καθαρότητα των ιδανικών, η επιθυμία για θυσία μιας ολόκληρης ζωής στο πιο ευγενικό ιδανικό δε σημαίνουν τίποτα αν αυτή η προσπάθεια γίνεται μεμονωμένα, απόμερα, σε μια γωνιά της Λατινικής Αμερικής, απέναντι σε εχθρικές κυβερνήσεις και κοινωνικές συνθήκες που δεν επιτρέπουν την πρόοδο. Η επανάσταση έχει ανάγκη αυτό που γίνεται στην Κούβα: την κινητοποίηση ενός ολόκληρου λαού, που έχει μάθει να χρησιμοποιεί τα όπλα και να είναι ενωμένος στη μάχη, που ξέρει τι αξία έχει ένα όπλο και τι αξία έχει η ενότητα του λαού. Ερχόμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος που έχουμε σήμερα μπροστά μας. Έχουμε ήδη το δικαίωμα και την υποχρέωση ακόμα να είμαστε, πρώτα απ’ όλα, επαναστάτες γιατροί, δηλαδή άτομα που θέτουν τις τεχνικές γνώσεις του επαγγέλματος τους στην υπηρεσία της επανάστασης και του λαού.
Επιστρέφουμε τώρα στα αρχικά ερωτήματα: Πώς δουλεύει κανείς αποτελεσματικά για την κοινωνική ευημερία; Πώς συμβιβάζει κανείς την ατομική προσπάθεια με τις ανάγκες της κοινωνίας; Πρέπει να ξαναφέρουμε στο νου μας πώς ήταν η ζωή του καθενός από εμάς, τι έκανε και τι πίστευε καθένας από εμάς, ως γιατρός ή λειτουργός της δημόσιας υγείας από άλλη θέση, πριν από την επανάσταση. Πρέπει να το κάνουμε με βαθύ κριτικό ενθουσιασμό. Θα συμπεράνουμε τότε ότι σχεδόν όλα όσα πιστεύαμε και νιώθαμε εκείνη την παλιά εποχή πρέπει να παραμεριστούν και ότι ένας νέος τύπος ανθρώπου πρέπει να δημιουργηθεί. Αν ο καθένας από εμάς γίνει ο αρχιτέκτονας αυτού του νέου τύπου ανθρώπου για τον εαυτό του, τότε η δημιουργία αυτού του νέου τύπου ανθρώπου που θα αντιπροσωπεύει τη νέα Κούβα θα είναι πολύ ευκολότερη.

Είναι καλό για σας – τους παρόντες, τους κατοίκους της Αβάνας – να βάλετε καλά στο μυαλό σας αυτήν την ιδέα: ότι στην Κούβα γεννιέται ένας νέος τύπος ανθρώπου, που δεν μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως στην πρωτεύουσα, αλλά μπορεί κανείς να τον δει σε κάθε άλλη γωνιά της χώρας. Όσοι από εσάς πήγατε στη Σιέρρα Μαέστρα στις 26 Ιουλίου θα είδατε κάτι πολύ σημαντικό… Θα είδατε παιδιά που από το ανάστημά τους φαίνονται οχτώ ή εννιά χρονών, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι σχεδόν όλα δεκατριών ή δεκατεσσάρων. Είναι τα γνήσια τέκνα της Σιέρρα Μαέστρα, τα γνήσια παιδιά της πείνας και της φτώχειας σε όλες τις μορφές της. Είναι τα πλάσματα του υποσιτισμού. Στη μικρή μας Κούβα, με τα τέσσερα ή πέντε τηλεοπτικά κανάλια, με τους εκατοντάδες ραδιοφωνικούς σταθμούς, με την πρόοδο της σύγχρονης επιστήμης, όταν ένα βράδυ εκείνα τα παιδιά έφτασαν στο σχολείο και είδαν για πρώτη φορά ηλεκτρικό φως, αναφώνησαν ότι τα αστέρια ήταν πολύ χαμηλά εκείνη τη νύχτα. Εκείνα τα παιδιά, τα οποία κάποιοι από εσάς θα είδατε, σπουδάζουν τώρα στα σχολεία, από τις πρώτες τάξεις μέχρι την επαγγελματική κατάρτιση, μέχρι την πολύ δύσκολη επιστήμη της επανάστασης. Αυτό είναι το νέο είδος ανθρώπων που γεννιέται στην Κούβα. Γεννιούνται σε απομονωμένους τόπους, σε απόμερες περιοχές της Σιέρα Μαέστρα και επίσης στις κολεκτίβες και στους χώρους εργασίας. Όλα αυτά συνδέονται στενά με το θέμα της σημερινής μας συζήτησης: την ενσωμάτωση στο επαναστατικό κίνημα των γιατρών και των άλλων εργαζομένων στον τομέα της υγείας. Γιατί το καθήκον της επανάστασης – το καθήκον της μόρφωσης και διατροφής των παιδιών, το καθήκον της εκπαίδευσης του στρατού, το καθήκον της διανομής της γης των παλιών απόντων γαιοκτημόνων σ’εκείνους που έχυναν τον ιδρώτα τους κάθε μέρα στην ίδια γη χωρίς να δρέπουν τους καρπούς της- είναι το σπουδαιότερο έργο κοινωνικής ιατρικής που έχει γίνει στην Κούβα.

Η μάχη κατά της αρρώστιας πρέπει να βασίζεται στην αρχή της δημιουργίας ενός γερού σώματος, όχι μέσω της περίτεχνης εργασίας ενός γιατρού πάνω σ’ έναν αδύναμο οργανισμό, αλλά δημιουργώντας ένα γερό σώμα μέσω της δουλειάς ολόκληρου του συνόλου, ιδιαίτερα ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Μια μέρα η ιατρική θα πρέπει να γίνει μια επιστήμη που θα προλαμβάνει τις ασθένειες, που θα προσανατολίζει το κοινό προς τις ιατρικές υποχρεώσεις του και η οποία θα χρειάζεται να παρεμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες για να πραγματοποιήσει μια χειρουργική επέμβαση ή να αντιμετωπίσει κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο στη νέα κοινωνία που δημιουργούμε… Εκείνο που απαιτείται γι’ αυτό το οργανωτικό έργο, όπως και για όλα τα επαναστατικά έργα, είναι το άτομο. Η επανάσταση δεν τυποποιεί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, τη συλλογική βούληση, τη συλλογική πρωτοβουλία. Το αντίθετο, απελευθερώνει τις ατομικές ικανότητες των ανθρώπων. Αυτό που πράγματι κάνει η επανάσταση είναι να κατευθύνει αυτή την ικανότητα.

Αποστολή μας σήμερα είναι να προσανατολίσουμε το δημιουργικό ταλέντο όλων των επαγγελματιών του τομέα της υγείας προς το έργο της κοινωνικής ιατρικής. Βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής, και όχι μόνο εδώ στην Κούβα. Αντίθετα με όσα λέγονται και παρά τις ελπίδες κάποιων ανθρώπων, οι μορφές του καπιταλισμού που γνωρίσαμε, κάτω από τις οποίες μεγαλώσαμε και υποφέραμε, νικιούνται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Τα μονοπώλια νικιούνται. Η σοσιαλιστική επιστήμη σημειώνει κάθε μέρα νέους, σημαντικούς θριάμβους. Έχουμε την περηφάνια και το καθήκον να βρισκόμαστε στην πρωτοπορία ενός κινήματος απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική, το οποίο ξεκίνησε πριν από καιρό στις άλλες υποδουλωμένες ηπείρους της Αφρικής και της Ασίας. Αυτή η βαθιά κοινωνική αλλαγή απαιτεί επίσης πολύ βαθιές αλλαγές στη νοοτροπία των ανθρώπων.

Ο ατομικισμός ως τέτοιος, ως η μεμονωμένη δράση ενός προσώπου στο κοινωνικό περιβάλλον, πρέπει να εκλείψει στην Κούβα. Αύριο ο ατομικισμός θα πρέπει να είναι η σωστή χρησιμοποίηση όλων των ατόμων προς όφελος της κοινότητας. Αλλά, αν και όλα αυτά, όλα όσα λέω, γίνονται κατανοητά σήμερα, αν και όλοι είναι πρόθυμοι να σκεφτούν λίγο το παρόν, το παρελθόν και το πώς θα πρέπει να είναι το μέλλον, η αλλαγή του τρόπου σκέψης απαιτεί βαθιές εσωτερικές αλλαγές και συμβολή στην πραγματοποίηση βαθιών εξωτερικών αλλαγών, κυρίως κοινωνικών. Αυτές οι εξωτερικές αλλαγές πραγματοποιούνται στην Κούβα καθημερινά. Ένας τρόπος να μάθετε γι’ αυτή την επανάσταση, να γνωρίζετε τις δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι, δυνάμεις που ήταν λανθάνουσες για τόσο καιρό, είναι να επισκεφτείτε όλη την Κούβα, να επισκεφτείτε τις κολεκτίβες και όλους τους χώρους δουλειάς που δημιουργούνται. Κι ένας τρόπος για να φτάσετε στην καρδιά του ιατρικού ζητήματος είναι όχι μόνο να γνωρίσετε, όχι μόνο να επισκεφτείτε αυτά τα μέρη, αλλά να γνωρίσετε και τους ανθρώπους που συνθέτουν αυτές τις κολεκτίβες και τα κέντρα εργασίας.

Πηγαίνετε εκεί και μάθετε τι αρρώστιες έχουν, από τι πάσχουν, από πόση φτώχεια υπέφεραν σ’ όλη τους τη ζωή, φτώχεια που κληρονόμησαν από αιώνες καταπίεσης και απόλυτης υποταγής. Ο γιατρός, ο νοσοκόμος, θα φτάσουν τότε στην καρδιά της νέας δουλειάς τους, δηλαδή ως άτομα μέσα στις μάζες, άτομα μέσα στην κοινότητα. Ό,τι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, μένοντας πάντα κοντά στον άρρωστο, γνωρίζοντας καλά την ψυχολογία του, εκπροσωπώντας εκείνους που έρχονται κοντά στον πόνο και τον ανακουφίζουν, ο γιατρός έχει πάντα πολύ σημαντικό έργο, ένα έργο μεγάλης ευθύνης στην κοινωνική ζωή. Πριν από λίγο καιρό, λίγους μήνες, συνέβη εδώ στην Αβάνα μια ομάδα φοιτητών που μόλις είχαν πάρει το πτυχίο της ιατρικής να μη θέλουν να πάνε στην ύπαιθρο και ζητούσαν επιπλέον πληρωμή για να το κάνουν. Από την οπτική γωνία του παρελθόντος είναι περισσότερο από λογικό να συμβαίνει αυτό – έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται και το καταλαβαίνω.

Θυμάμαι πως έτσι ήταν τα πράγματα, έτσι σκέφτονταν οι άνθρωποι πριν από μερικά χρόνια. Για ακόμα μια φορά είναι ο μονομάχος στην επανάσταση, ο μοναχικός πολεμιστής αυτός που θέλει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον, καλύτερες συνθήκες, και να κερδίσει την αναγνώριση για αυτό που κάνει. Τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν αυτά τα άτομα – οι οικογένειες των οποίων στην πλειονότητά τους μπορούσαν να πληρώσουν για τις σπουδές τους – εκείνα που ολοκλήρωσαν τα μαθήματά τους και αρχίζουν τώρα να ασκούν το επάγγελμά τους; Τι θα συνέβαινε αν στη θέση τους ήταν διακόσιοι, τριακόσιοι χωρικοί αυτοί που θα ξεπρόβαλαν – σαν από θαύμα, ας πούμε – από τις αίθουσες διαλέξεων του πανεπιστημίου; Αυτό που απλώς θα συνέβαινε είναι ότι αυτοί οι χωρικοί θα έτρεχαν αμέσως και με μεγάλο ενθουσιασμό να φροντίσουν τα αδέρφια τους. Θα ζητούσαν τις θέσεις με τη μεγαλύτερη ευθύνη και την περισσότερη δουλειά, για να δείξουν ότι τα χρόνια σπουδών δε σπαταλήθηκαν άσκοπα. Αυτό θα συμβεί σε έξι εφτά χρόνια, όταν οι νέοι φοιτητές, παιδιά της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, θα πάρουν τα πτυχία τους. Δεν πρέπει όμως να βλέπουμε το μέλλον μοιρολατρικά και να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε παιδιά της εργατικής τάξης ή της αγροτιάς και σε αντεπαναστάτες. Αυτό είναι απλουστευτικό, δεν είναι αλήθεια, και τίποτα δε διαπαιδαγωγεί περισσότερο έναν έντιμο άνθρωπο από το να βιώσει την επανάσταση. Κανένας από εμάς, απ’ όσους φτάσαμε πρώτοι με το Granma, εγκατασταθήκαμε στη Σιέρα Μαέστρα και μάθαμε να σεβόμαστε τον αγρότη και τον εργάτη, ζώντας μαζί τους, κανένας από εμάς δεν ήταν εργάτης ή αγρότης στο παρελθόν. Φυσικά, υπήρχαν εκείνοι που είχε χρειαστεί να δουλέψουν, που είχαν γνωρίσει ορισμένες ανάγκες σαν παιδιά.

Την πείνα όμως, την αληθινή πείνα, κανείς μας δεν την είχε γνωρίσει και αρχίσαμε να μαθαίνουμε τι θα πει πείνα, προσωρινά, τα δύο χρόνια πάνω στη Σιέρρα Μαέστρα. Και τότε πολλά πράγματα έγιναν ξεκάθαρα… Μάθαμε ότι η ζωή ενός ανθρώπου αξίζει εκατομμύρια φορές περισσότερο απ’ όλη την περιουσία του πλουσιότερου ανθρώπου στη γη. Το μάθαμε εκεί εμείς, που δεν ήμαστε παιδιά της εργατικής τάξης ή της αγροτιάς. Γιατί λοιπόν να διαλαλήσουμε τώρα ότι είμαστε οι προνομιούχοι και ότι ο υπόλοιπος λαός της Κούβας δεν μπορεί κι αυτός να μάθει; Ναι, μπορούν, να μάθουν. Σήμερα μάλιστα η επανάσταση απαιτεί να μάθουν, απαιτεί να καταλάβουν καλά ότι η περηφάνια που πηγάζει από την εξυπηρέτηση του συνανθρώπου μας είναι πολύ σημαντικότερη από ένα καλό εισόδημα· ότι η ευγνωμοσύνη των ανθρώπων είναι μονιμότερη, διαρκεί πολύ περισσότερο απ’ όσο χρυσάφι μπορεί να συσσωρεύσει κάποιος. Κάθε γιατρός, στη σφαίρα της δραστηριότητάς του, μπορεί και πρέπει να συγκεντρώσει αυτό τον πολύτιμο θησαυρό, την ευγνωμοσύνη των ανθρώπων. Πρέπει τότε να αρχίσουμε να διαγράφουμε τις παλιές αντιλήψεις μας και να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στο λαό με κριτικό πνεύμα. Όχι με τον τρόπο που τον πλησιάζαμε πριν, γιατί όλοι θα πείτε: «Όχι, εγώ είμαι φίλος του λαού. Μου αρέσει να μιλάω με εργάτες και αγρότες και τις Κυριακές πηγαίνω στο τάδε μέρος για να δω το τάδε πράγμα». Όλοι το έκαναν αυτό. Αλλά το έκαναν υπό τύπον ελεημοσύνης και αυτό που πρέπει να προωθήσουμε σήμερα είναι η αλληλεγγύη. Δεν πρέπει να πλησιάζουμε το λαό για να λέμε: «Να ’μαστε. Ερχόμαστε να σας ελεήσουμε με την παρουσία μας, να σας διδάξουμε την επιστήμη μας, να καταδείξουμε τα λάθη σας, την έλλειψη λεπτότητας και στοιχειώδους γνώσης που σας διακρίνει».

Πρέπει να τον πλησιάζουμε με ερευνητικό ζήλο και ταπεινό πνεύμα, για να μαθαίνουμε από αυτή τη μεγάλη πηγή σοφίας που είναι ο λαός. Συχνά συνειδητοποιούμε πόσο λανθασμένες ήταν κάποιες αντιλήψεις μας, οι οποίες είχαν γίνει κομμάτι του εαυτού μας και, αυτόματα, της συνείδησης μας. Κάθε τόσο έπρεπε να αλλάζουμε όλες τις αντιλήψεις μας, όχι μόνο τις γενικές, κοινωνικές ή φιλοσοφικές αντιλήψεις, αλλά πότε πότε και τις αντιλήψεις μας για την ιατρική. Θα δούμε ότι οι ασθένειες δε θεραπεύονται πάντα όπως θεραπεύεται μια αρρώστια στο νοσοκομείο μιας μεγάλης πόλης. Θα δούμε ότι ο γιατρός πρέπει να είναι και αγρότης, ότι πρέπει να μάθει να καλλιεργεί νέα τρόφιμα και, με το παράδειγμά του, να καλλιεργεί την επιθυμία για κατανάλωση νέων τροφίμων, για διαφοροποίηση της διατροφικής δομής στην Κούβα - τόσο μικρής και τόσο φτωχής σε μια αγροτική χώρα που είναι εν δυνάμει η πλουσιότερη στη γη. Θα δούμε τότε ότι κάτω από αυτές τις περιστάσεις θα πρέπει να είμαστε και παιδαγωγοί, ότι θα πρέπει επίσης να είμαστε και πολιτικοί – ότι το πρώτο που θα πρέπει να κάνουμε δεν είναι να προσφέρουμε τη σοφία μας, αλλά να δείξουμε άτι είμαστε έτοιμοι να μάθουμε με το λαό, να φέρουμε σε πέρας αυτή τη σπουδαία και όμορφη κοινή εμπειρία – να χτίσουμε μια νέα Κούβα.

(...)

Σε καιρούς μεγάλου κίνδυνου, σε καιρούς μεγάλης έντασης και μεγάλης δημιουργίας, αυτό που έχει σημασία είναι ο μεγάλος εχθρός και οι μεγάλοι στόχοι. Αν συμφωνούμε, αν όλοι μας ξέρουμε ήδη πού πηγαίνουμε, τότε, ό,τι κι αν συμβεί, πρέπει να αρχίσουμε τη δουλειά μας. Σας έλεγα ότι για να είναι κανείς επαναστάτης πρέπει να υπάρχει επανάσταση. Την έχουμε ήδη. Κι ένας επαναστάτης πρέπει επίσης να γνωρίζει τους ανθρώπους με τους οποίους πρόκειται να δουλέψει. Πιστεύω ότι δε γνωρίζουμε ακόμα καλά ο ένας τον άλλο. Πιστεύω ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας… Ωστόσο αν γνωρίζουμε τους στόχους, αν γνωρίζουμε τον εχθρό και αν γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε, τότε το μόνο που μας απομένει είναι να μάθουμε πόση απόσταση πρέπει να διανύουμε κάθε μέρα και να το κάνουμε. Κανένας δεν μπορεί να πει πόση είναι αυτή η απόσταση· η απόσταση αυτή είναι η προσωπική πορεία κάθε ανθρώπου – είναι αυτό που θα κάνει κάθε μέρα, αυτό που θα κερδίζει από την προσωπική του εμπειρία και αυτό που θα δίνει από τον εαυτό του ασκώντας το επάγγελμά του, αφοσιωμένος στην ευημερία του λαού. Αν διαθέτουμε ήδη όλα τα στοιχεία για να βαδίσουμε προς το μέλλον, ας θυμηθούμε τη φράση του Χοσέ Μαρτί, την οποία πρέπει να εφαρμόζουμε διαρκώς: «Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις».

Ας βαδίσουμε λοιπόν προς το μέλλον της Κούβας.

Πηγή: Ημερολόγια Μοτοσικλέτας, Latinoamericana, Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, 2004. Το πλήρες κείμενο αυτής της ομιλίας περιλαμβάνεται στη νέα έκδοση του Che Guevara Reader, που εκδόθηκε από την Ocean Press το 2003.

Πηγή: guevaristas.net

ΜΕ ΤΟΝ MARX ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ MARX

Στο βιβλίο του "Mes philosophes" (Germina, 2011) ο Γάλλος φιλόσοφος Edgar Morin μιλάει για τους στοχαστές που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σκέψης του: τον Ηράκλειτο, τον Μοντέν, τον Πασκάλ, τον Σπινόζα, τον Ρουσό, τον Χέγκελ, τον Μαρξ, τον Φρόυντ κ.ά. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το κεφάλαιο που αφιερώνει στον Μαρξ.

   (...) Ο Μαρξ ενσωμάτωνε στη σκέψη του την ανάγκη να γνωρίζει, την ανάγκη να δρα, την ανάγκη να ελπίζει. Απαντούσε έτσι στα 3 ερωτήματα που είχε θέσει ο Καντ πριν από δύο αιώνες: "Τι μπορώ να γνωρίζω; Τι οφείλω να κάνω; Τι μου επιτρέπεται να ελπίζω;". Με θεμέλιο τη γνώση, αυτός επεξεργάστηκε ένα σύστημα που προμήθευε όχι μόνο βεβαιότητες, αλλά και νόημα και ελπίδες για τις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές επιδιώξεις.
   Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι πλέον να γνωρίζουμε αν η μαρξιστική θεωρία είναι νεκρή ή μπορεί να επιβιώνει ακόμα, αλλά να κατανοούμε ότι τα γνωστικά της θεμέλια έχουν γίνει προβληματικά για μας και δεν είναι πλέον επαρκή, από μόνα τους, για να κατανοούμε τον κόσμο, τον άνθρωπο και την κοινωνία. Σύμφωνα με τον Μαρξ, η επιστήμη ήταν φορέας βεβαιότητας. Γνωρίζουμε ήδη ότι, αν οι επιστήμες προσφέρουν ορισμένες βεβαιότητες σε τοπικό επίπεδο, δεν ξεφεύγουν ωστόσο από τις συνολικές αβεβαιότητες. Από τον Πόπερ κι έπειτα, έχουμε κατανοήσει ότι οι θεωρίες είναι επιστημονικές μόνο αν μπορούν να ανασκευαστούν. Και έχουμε διαπιστώσει ότι οι επιστημονικές θεωρίες είναι θνητές. Έχουμε εξάλλου επαληθεύσει τη διαίσθηση του Πασκάλ, σύμφωνα με την οποία οι πρόοδοι των επιστημών καταλήγουν σε ανεξιχνίαστα μυστήρια. Κατά τον Μαρξ, η φιλοσοφία έπρεπε υποχρεωτικά να ξεπεραστεί. Σήμερα όλες οι πρόοδοι της επιστήμης αναζωπυρώνουν τα πρώτα φιλοσοφικά ερωτήματα (...). Ο Μαρξ δε μπόρεσε να διατυπώσει, παρά μόνο με απλουστευτικούς όρους, τα προβλήματα της ελευθερίας και του ντετερμινισμού. Οι ιδέες της αυτονομίας και της ελευθερίας ήταν αδιανόητες στη δική του υλιστική/ντετερμινιστική αντίληψη. Σήμερα μπορούμε να κατανοήσουμε την αυτοοργάνωση και την αυτοπαραγωγή και να αποσαφηνίσουμε την πολύπλοκη σχέση εξάρτησης και αυτονομίας.
   Η μαρξιστική ανθρωπολογική αντίληψη ήταν μονοδιάστατη. Ο γενικός άνθρωπος του Μαρξ στερούνταν υποκειμενικότητας, συναισθημάτων, αγάπης, τρέλας, ποίησης. Ήταν ουσιαστικά ένας homo faber και oeconomicus, χωρίς εσωτερικότητα, χωρίς πολυπλοκότητα. Ήταν ένας προμηθεϊκός παραγωγός, αφοσιωμένος στο εγχείρημα να ανατρέψει τους θεούς και να κυριαρχήσει στο σύμπαν. Όπως είχαν διαβλέψει ο Μοντέν, ο Πασκάλ, ο Σέξπιρ και ο Ντοσκογιέφσκι, ο homo είναι sapiens-demens (σοφός που παραληρεί, παράφρονας ικανός για σοφία), ένα πολύπλοκο και πολυδιάστατο ον, που κουβαλάει μέσα του έναν κόσμο ονείρων και εικόνων.
   Η μαρξιστική αντίληψη της κοινωνίας απέδιδε κομβικό ρόλο στις παραγωγικές δυνάμεις και στην ταξική πάλη. Ο δρόμος προς την εξουσία πάνω στην κοινωνία, περνούσε μέσα από την ιδιοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες -μεταξύ τους και η ιδέα του έθνους- δεν ήταν παρά απατηλά οικοδομήματα. Το κράτος δεν ήταν παρά ένα εργαλείο στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης. Αν και γνώριζε να αντιμετωπίζει διαλεκτικά της ιδέες και τις ιστορικές, κοινωνικές, πολιτικές δυνάμεις, ο Μαρξ δεν κατανόησε την εξαιρετική δύναμη των ιδεών, που μπορούν να μας εξουσιάζουν όταν τις κατέχουμε (...).
   Ο Μαρξ, καταπολεμώντας τους μύθους στο όνομα της ορθολογικότητας, έπεσε ο ίδιος στον μύθο της ταξικής πάλης και της αταξικής κοινωνίας. Δεν κατανόησε ότι οι ταξικές σχέσεις είναι διαλογικές, δηλαδή ότι είναι σχέσεις ανταγωνισμού και ταυτόχρονα συνεργασίας, όπου ο ανταγωνισμός μπορεί βέβαια να εκδηλώνεται με την ταξική πάλη, αλλά και η συνεργασία μπορεί να ενεργοποιείται και να μεταφράζεται σε κοινές, αλληλέγγυες δράσεις και σε διαπραγμάτευση. Αυταπατώμενος ότι θεμελιώνει μιαν επιστημονική αντίληψη, ο Μαρξ ενέδωσε στην έλξη ενός άλλου μύθου: αντιλήφθηκε την ιστορική αποστολή του προλεταριάτου ως έλευση του Μεσσία-Προλεταριάτου. Μετατόπισε έτσι στις επίγειες ζωές μας την εβραϊκο-χριστιανική επαγγελία για επουράνια σωτηρία. Αυτή η αυταπάτη υπήρξε τραγική και καταστροφική.
   Ως κληρονόμος του Διαφωτισμού ο Μαρξ πίστευε στην πρόοδο. Αλλά η πρόοδος είναι προβληματική. Μπορεί να συνοδεύεται από οπισθοδρομήσεις. Κάθε κατακτημένη πρόοδος είναι εύθραυστη, το πιο μικρό ιστορικό κύμα μπορεί να την καταποντίσει. Και μολονότι ο Μαρξ στις ιστορικές του μελέτες, κατανοούσε την πολυπλοκότητα των ανταγωνισμών, αγνοούσε τη θεμελιώδη αρχή της οικολογίας της δράσης, η οποία μας λέει ότι κάθε πράξη ξεφεύγει από τις προθέσεις του δρώντος, για να μπει στο παιχνίδι των αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον και μπορεί να προκαλέσει ακόμη και το αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
   Η διάγνωση του Μαρξ για τον σύγχρονο κόσμο εστιάζει στον καπιταλιστικό χαρακτήρα των κοινωνιών, λησμονώντας τις άλλες διαστάσεις: τα θεσμικά, εθνικά, δημοκρατικά, τεχνικά, γραφειοκρατικά τους χαρακτηριστικά. Προχώρησε επομένως σε μια αναγωγική ανάλυση του καπιταλισμού, φορτώνοντας σε αυτόν όλα τα δεινά από τα οποία υπέφερε η ανθρωπότητα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα "αντικαπιταλιστικά" καθεστώτα της Σοβιετικής Ένωσης, της Κίνας, του Βιετνάμ, της Καμπότζης προκάλεσαν περισσότερα δεινά και βαρβαρότητες από τον σύγχρονό τους καπιταλισμό (...).
   Ο Μαρξ πρέπει να ξεπεραστεί, δηλαδή να ενταχθεί στον αστερισμό των στοχαστών που μπορούν να φωτίζουν το στοχασμό μας. Η επιδίωξή του για μια ανθρωπο-κοινωνικο-ιστορική γνώση είναι καθεαυτή θεμελιώδης και αναγκαία. Η αντίληψή του για τον καπιταλισμό πρέπει να ενσωματωθεί στο σύνολο των τεχνικών, κοινωνιολογικών, δημοκρατικών, ιδεολογικών εξελίξεων της σύγχρονης ιστορίας. Χρειάζεται όμως να εγκαταλείψουμε κάθε νόμο της Ιστορίας, κάθε πίστη στην αναπόφευκτη πρόοδο και να απορρίψουμε τον ολέθριο νόμο της επίγειας σωτηρίας. Αυτό που απομένει και θα παραμένει είναι οι προσδοκίες απελευθέρωσης και ταυτόχρονα συναδέλφωσης, οι προσδοκίες για την ανθρώπινη ανάπτυξη και για μια καλύτερη κοινωνία, που εκφράστηκαν με τη λέξη Σοσιαλισμός. Διατηρώ επομένως για τον Μαρξ την ιδέα μιας μεγάλης πολύπλοκης σκέψης, μιας σκέψης θεμελιώδους σημασίας, που πρέπει να συνεχιστεί, να εμπλουτιστεί και να αναπτυχθεί προς νέες κατευθύνσεις (...).

ΘΕΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ: ΠΙΟ "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ" ΚΟΝΤΕΥΕΙΣ ΝΑ... ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣ!

 Αναδημοσίευση από το blog "Αξιοπρέπεια και Αντοχή". Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά, εκτός του ότι πρόκειται για ένα blog με αξιόλογο ριζοσπαστικό περιεχόμενο, βρήκα εντελώς τυχαία και μια ανάρτηση των παιδιών με τίτλο "10 ποιήματα που έγιναν τραγούδια" στην οποία συμπεριέλαβαν και το "Θα 'ρθεί καιρός" (σε ποίηση Κατερίνας Γώγου):

www.aksioprepeiakantoxh.com/protaseis/mousiki/819-10-poiimata-pou-eginan-tragoudia
Τους ευχαριστώ!


Ιδού το καυστικό άρθρο τους για τον κ. "Πρώτο θέμα"...

Αν είσαι από εκείνους τους γνωστούς «θολοκουλτουριάρηδες αριστερούς» ή κανένας θιασώτης της «πολυπολιτισμικότητας των λαών» (ως «υπαλληλάκι του Σόρος» φυσικά), θα μπορούσες να προσάψεις στον Θέμο Αναστασιάδη, χαρακτηρισμούς όπως αυτούς της «δημοσιογραφικής λέρας» ή του «επαγγελματία σκατόψυχου», καθώς και του παρουσιαστή μιας εκπομπής-ξέπλυμα της «ένοχης» δραστηριότητάς του μέσα από την κολυμπήθρα του φθηνού και σεξιστικού life-style.

Αν είσαι, όμως, από εκείνους τους αγνούς τηλεθεατές-αναγνώστες, τους νεοελληνικά απολαμβάνοντες μπάλα, τσόντα, πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, με ολίγη από… «αντισυστημική σάτιρα», τότε δεν μπορείς παρά να οικειοποιηθείς κι εσύ την εικόνα του Θ. Αναστασιάδη που προβάλλεται διαχρονικά από τη μεσημεριανάδικη τηλεοπτική ζώνη, ως του «δικού μας Θέμου!».

Και επειδή θέλω κι εγώ να σου αποδείξω ότι ο «Θέμος» είναι «δικός μας» δημοσιογράφος και παρουσιαστής, του «απλού μέσου Έλληνα» δηλαδή, που πολεμά αδιάκοπα «τα συμφέροντα και την εξουσία», ακολουθεί μία καταγραφή αυτών των… «αντισυστημικών θέσεων» του, όπως παρουσιάζονται στην αρθρογραφία του τα δύο τελευταία χρόνια…

Γιώργος Παπανδρέου: «Κατ' αρχάς ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου στις προσπάθειες του οποίου οφείλεται 100% το ότι η χώρα έχει αποφύγει μέχρι σήμερα την πτώχευση (...)». [ 4.11.11 ]

«Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός των τελευταίων πενήντα χρόνων, αν όχι του αιώνα, που αποσύρεται ουσιαστικά αυτοβούλως, γιατί όλοι ξέρουν ότι αν επέλεγε να δώσει τελευταία μάχη στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ - προ περιστατικού Πετσάλνικου - μπορεί και να την ξανακέρδιζε… (…) δεν μπορεί να μην του αναγνωρισθεί η μάχη που έδωσε δυο χρόνια για να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη έστω κι αν τελευταία στιγμή τον εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του. Σωστή ή λάθος, με ή χωρίς ολιγωρίες, ή εσφαλμένες επιλογές (…) ο Παπανδρέου παρέλαβε χάος, μας κράτησε στη ζωή, και παραδίδει προ του αδιεξόδου σε ένα σοβαρό άνθρωπο». [ 10.11.11 ]


Λουκάς Παπαδήμος: [Ορισμένοι τίτλοι άρθρων: «Πρωί-πρωί να φωνάξει ο Παπούλιας τον Παπαδήμο να ορκισθεί», «Άσε στον Παπαδήμο όσο χρόνο πρέπει μπας και σωθεί η παρτίδα, «πατρίδα»...», «Παπαδήμος και άγιος ο Θεός» έπρεπε να λέει ο κάθε πολιτικός».]

«Μην ξεχνάμε ότι βγάζουμε τον ΠΑΠΑΔΗΜΟ με σιωπηλή παλλαϊκή εντολή, με στόχο να υπογραφεί η συμφωνία Δανείου Διάσωσης της Ελλάδας και παραμονής της στην Ευρωπαϊκή ζώνη. Και τον βγάλαμε γιατί καταλαβαίνουμε όλοι ότι ήταν ο τελευταίος Έλληνας που μπορούσε να εμφανισθεί στην Ευρώπη χωρίς να εισπράξει την γενική κατακραυγή. (…) Όσο καλός ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗΣ και να 'ναι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος τώρα πρέπει να γίνει ένα είδος πολιτικού ΑΤΛΑΝΤΑ που θα σηκώσει όλη την Ελλάδα στους ώμους του.

(…) Έστω λοιπόν, κι αν δεν έγιναν εκλογές ο Παπαδήμος ουσιαστικά εξελέγη αυτόματα και ηλεκτρονικά απ' τον ΛΑΟ, με ένα και μόνο κεντρικό αίτημα! Να μας κρατήσει στο ΕΥΡΩ και να αποκαταστήσει την ανύπαρκτη αξιοπιστία της Ελλάδας . Σ' αυτή του την αποστολή θα βρει συμπαράσταση από το 80% των Ελλήνων, και φυσικά από εμάς, όσο κι αν το όποιο πρόγραμμα μας πονά όσο κι αν είναι αργά». [ 10.11.11 ]

«Έχουμε και λέμε: ο Λουκάς Παπαδήμος πέτυχε στο έργο του και η απόφαση των 2-3 κομμάτων να τον στηρίξουν αποδείχτηκε σωτήρια... προς το παρόν. Θυμηθείτε ότι δεν μας είχε υποσχεθεί τη Γη της Επαγγε­λίας, αλλά απλώς να πετύχουμε το PSI (αυτό εκκρεμεί) και κυρίως τη δανειακή σύμβαση. Με τον Παπαδήμο στο τιμόνι της χώρας κερδίσαμε ίσως και έναν χρόνο ακόμη περίοδο χάριτος, αν κρίνω από τα λεγόμενα της Μέρκελ, που την έπιασαν οι καλοσύνες και μας αφήνει να κάνουμε ακόμη και εκλογές. Το πείραμα της συγκυβέρνησης έδειξε, σε όσους τέλος πάντων θέλουν να δουν, ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ποιος θα είναι από πάνω, ποιος από κάτω δεν έχει και τόση σημασία, εδώ που τα λέμε». [ 4.3.12 ]

«Ας μην είμαστε πιο μικρόψυχοι απ' ό,τι επιβάλλεται από το επάγγελμά μας. Πέτυχαν ο Παπαδήμος και ο Βενιζέλος, με τη βοήθεια του Σαμαρά, αυτό που τους ζητήθηκε απ' όλους τους Ευρωπαίους να εφαρμόσουν υπό την άμεση απειλή εξόδου από το ευρώ, που δεν ήταν καθόλου μπλόφα, όπως φάνηκε άλλωστε και από τις δηλώσεις Σόιμπλε. Επειδή, λοιπόν, βλέπουμε πως όταν ορισμένοι πολιτικοί αποφασίσουν να στρώσουν τον εγκέφαλό τους κάτω μπορούν να πετύχουν τόσο μεγάλα πράγματα, αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να τα κάνουν εντελώς στραβά κι ανάποδα στα πρακτικά και δη στα καθημερινά;». [ 11.3.12 ]


Αντώνης Σαμαράς: «Χαρακτήρα ΙΣΧΥΡΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ έδειξε και ο Αντώνης Σαμαράς, κι ας τον λένε «κωλοτούμπα», κι ας φωνάζει η λαϊκή Δεξιά. Δεν μ' ενδιαφέρει αν ενστερνίστηκε ή όχι το Μνημόνιο, ούτε αν άλλα έλεγε πριν και άλλα μετά. Ε, και; Συνέβη σε όλους μας! Και σ' εμάς και στους Ευρωπαίους. Το σημαντικότερο είναι ότι: α) έκανε πέρα το στενά κομματικό συμφέρον, προτάσσοντας το εθνικό και β) κατάλαβε ότι όσα δίκια και να είχε, η απομόνωση και η στοχοποίησή του από την ευρωπαϊκή Χριστιανοδεξιά των ΜερκοΣαρκοζί, που έχει σήμερα τα ηνία, θα απέβαινε στο τέλος μοιραία. Ναι, πολύ καλά έκανε και το «γύρισε», γιατί αλλιώς θα έβγαινε εκτός παιχνιδιού». [ 4.3.12 ]

«Ε, ακριβώς γι' αυτό, επειδή η υπό τον Σαμαρά κυβέρνηση είναι η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μας ΕΛΠΙΔΑ μπας και σωθούμε, οφείλουμε να χτυπήσουμε το καμπανάκι ότι δεν έχει πιάσει ακόμη τον ρυθμό και το «τέμπο» που χρειάζεται. (…) Απ' την ώρα που ο ίδιος ο Σαμαράς κάνει τέτοια υπεράνθρωπη προσπάθεια, κανένας άλλος δεν μπορεί να αναζητεί δικαιολογίες.

Σας το υπογράφω ότι ο ίδιος ξέρει πολύ καλά πως μπορεί να πάθει ζημιά διά βίου στην όρασή του γιατί δεν ακούει κανέναν γιατρό, αλλά το βάζει στην άκρη για να κάνει αυτό που πρέπει. Είναι μεγάλη μαγκιά το ότι σηκώνεται και τα δίνει όλα, ενώ όλοι οι ειδικοί τού λένε ότι θα 'πρεπε να 'ναι ξάπλα. Ξέρει ότι είναι η τελευταία του πολιτική στροφή και θα την πάρει όρθιος κι ό,τι γίνει. (…) Μην πω ότι τώρα ο Σαμαράς δείχνει πιο ΔΥΝΑΤΟΣ από πριν». [ 9.7.12 ]

«Είδατε την Μέρκελ; Ποτέ άλλοτε δεν έχει εμφανισθεί... ανθρωπινή με Έλληνα πρωθυπουργό δίπλα της, όπως έγινε σήμερα με τον Αντώνη Σαμαρά. Όχι ότι μας έδωσε τίποτα, αλλά είπε ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ ότι αν συνεχίσουν θα μας βοηθήσουν κι άλλο. (…) Τι πραγματικά άλλαξε; Το σήμα που εκπέμπει στο εξωτερικό ο Α. Σαμαράς και η τρικομματική κυβέρνηση, πως είναι αποφασισμένοι πρώτα να υλοποιήσουν τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας και μετά να ζητήσουν πρόσθετες διευκολύνσεις.

(…) Είναι αυτά τα αντανακλαστικά που δείχνει ο Έλληνας πρωθυπουργός, τα οποία έχουν αλλάξει και την δική του εικόνα, την δυναμική και την εμβέλειά του, όχι μόνο διεθνώς, αλλά και στο εξωτερικό, όπου είμαστε εξ ίσου καχύποπτοι τόσες φορές που ‘χουμε καεί απ’ τον χυλό… «Έλα μωρέ, τι θα κάνει κι ο Αντώνης, μια απ’ τα ίδια» μουρμούριζε ο κόσμος τόσο καιρό. Τελευταία πολλοί τσιμπιούνται μόνοι τους και λέει ο ένας στον άλλον «σαν κάτι να γίνεται, δεν νομίζεις;». [ 24.8.12 ]

«ΟΚ, είναι «μέρα με τη νύχτα» η παρουσία της Ελλάδας με Σαμαρά σε σχέση με την κυβέρνηση του Γιώργου, αλλά - τι έκπληξη, ε; - ακόμη ΚΑΙ του Παπαδήμου. Σίγουρα ο πρωθυπουργός έχει κάνει μέσα σε λίγες εβδομάδες όσα δεν έκαναν οι προκάτοχοί του χρόνια τώρα, και είναι ανέλπιστα αποδοτικός και αποτελεσματικός.

Μόνο και μόνο η σιγουριά αλλά και Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ που έβγαζε δίπλα στην Καγκελάριο έδειχναν μια Ελλάδα που ΕΝΝΟΕΙ ΚΑΙ ΑΞΙΖΕΙ να σωθεί. Χωρίς δηλαδή τον Σαμαρά και την τρικομματική κυβέρνηση, και να 'θελαν να μας βοηθήσουν, δεν θα 'χαν δικαιολογία και άλλοθι για τους ψηφοφόρους τους που τους έχουν μπολιάσει με τόσο πολύ ανθελληνισμό». [ 2.9.12 ]


Ευάγγελος Βενιζέλος: «Είναι σίγουρο ότι με τον Ευάγγελο Βενιζέλο βελτιώθηκε η εικόνα της χώρας και προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα - αρχικά!». [_10.7.11_]

«Ο Ευάγγελος, κακά τα ψέματα, ανέλαβε μιια δουλειά καμικάζι και παρότι αρχικά κινδύνεψε να ανατιναχτεί μόνος του προτού προσεγγίσει τον στόχο, στο τέλος κατάφερε πολύ περισσότερα απ' ό,τι περίμεναν και οι πιο αισιόδοξοι. Έδειξε ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ και δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, ακόμη κι όταν όλα φαινόντουσαν χαμένα. Να πω την αμαρτία μου; Δεν του το είχα και τόσο πολύ. Πάλεψε με τα θηρία, σε μια αρένα που δεν γνώριζε, και βγήκε ζωντανός. Το κυριότερο; Κράτησε και όλους εμάς ζωντανούς». [ 4.3.12 ]«Η προσφορά του θα εκτιμηθεί πολύ αργότερα, όταν ο κόσμος θα δει τα πράγματα από μια απόσταση (όχι εκτός Ευρώπης ελπίζω)». [ 24.6.12 ]

 Σαν να σε ακούω, μικρόνοε οπαδέ του Τσίπρα, να μου λες: «Ρε αδερφέ, ο τύπος με τόσο γλείψιμο στον εκάστοτε κομματικό αρχηγό, φαντάζει πιο γλοιώδης κι απ' τη γλοιωδέστερη σκουληκαντέρα!». Λίγα τα λόγια σου για τον «δικό μας Θέμο»! Να πως σε κάνει να καταπιείς τη γλώσσα σου ευθύς αμέσως...

«(…) το αποτέλεσμα είναι προφανές: για να αναγκαστεί να φύγει από την κυβέρνηση και να εξωθείται να παραδώσει και το ΠΑΣΟΚ, πάει να πει ότι μάλλον δεν πέτυχε και τόσο. Έτσι για να μην τρελαθούμε δηλαδή». [ 27.11.11 ]

«Όλα αυτά δεν γράφονται με το σκεπτικό ότι ο Γ. Παπανδρέου «κατέστρεψε τη χώρα», όπως λένε πολλοί, αφού είναι δίκαιο να του αναγνωριστεί ότι την παρέλαβε ημιθανή. Ωστόσο, παρά τις εργώδεις προσπάθειές του, από ημιθανή την πήγε σε κώμα, σε κατάσταση «φυτού». Για να βρούμε την πιο επιεική έκφραση: «Απέτυχε να τη σώσει». [ 8.1.12 ]

«Η οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού κλιμακώθηκε απελπιστικά από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου - Γ. Παπακωνσταντίνου, τα πιο υπάκουα όργανα των ξένων δανειστών που έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος. Γι' αυτά θα έπρεπε να δικάζεται πρωτίστως ο τέως «τσάρος» και δευτερευόντως ο πολιτικός προϊστάμενός του, ο οποίος μάλιστα τρέχει τώρα για… διαλέξεις και συνέδρια Οικονομίας μέχρι και στο Λας Βέγκας και μετά για τη λίστα Λαγκάρντ και τα συναφή». [ 20.1.13 ]

 «Δεν σε χάλασε», επαγγελματία διαδηλωτή του ΠΑ.ΜΕ.! Λάβρος κατά του πρώην πρωθυπουργού «ο δικός μας Θέμος»! Τον κατακεραύνωσε, τον διέλυσε! Τι; «Η κριτική ασκείται μετά την πτώση Παπανδρέου και ενώ ο ίδιος, όντας ξοφλημένος πολιτικά, είναι το ιδανικό πρόσωπο για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου»; Μα αυτά σας μαθαίνουν στον Περισσό;

 «Ο δικός μας Θέμος», φίλε μου, παρότι τόσα χρόνια στη δημοσιογραφική και πολιτική πιάτσα, καταφέρνει και διατηρεί αγνή κι αμόλυντη την επαγγελματική του ψυχή και κρίση, χωρίς να καταφεύγει σε εύπεπτες για τη μάζα θεωρίες συνομωσίας με χαμερπή πολιτικά κίνητρα, ειδικά μάλιστα σε κρίσιμες πολιτικές περιόδους! Πώς το αποδεικνύω αυτό; Διάβασε παρακάτω…

Η ανιδιοτέλεια των πολιτικών αρχηγών: «Όσο κι αν επικρίθηκε και κατηγορήθηκε ο Παπανδρέου, η πρόταση προς Σαμαρά ήταν από πολλές απόψεις γενναία, μεγαλόψυχη και πολιτικά διορατική. Δεν πήγε να την ΚΟΠΑΝΗΣΕΙ, πήγε να δώσει μια λύση βάζοντας ακόμη και το πολιτικό μέλλον του... για εγγύηση. Δεν ξέρω πολλούς πολιτικούς που θα το έκαναν αυτό, εν γνώσει τους ότι δεν θα ξαναδούν Μαξίμου. Αν το διαβάσεις πιο βαθιά, θετικά είναι και τα δείγματα γραφής που έδωσε ο Σαμαράς. Χωρίς να προσκολλάται στη μέχρι σήμερα επικρατούσα θεωρία τού «περιμένω το ώριμο φρούτο», έδειξε έτοιμος να παίξει και τη δική του μελλοντική πορεία κορόνα-γράμματα, μπας και σωθεί η χώρα». [ 19.6.11 ]

«Δηλώνοντας από πριν την πρόθεση παραίτησης του ο Γ. Παπανδρέου δείχνει ότι όντως εννοεί αυτό που έλεγε ότι θέτει το προσωπικό συμφέρον πάνω απ' το κομματικό. Δηλώνοντας ότι δίνει χρόνο για μια αληθινή μεταβατική κυβέρνηση ο Αντώνης Σαμαράς, αποδεικνύει απ' την πλευρά του το ίδιο». [ 4.11.11 ]

«Από την άλλη πλευρά είναι σαφές ότι ο Αντώνης Σαμαράς παραμερίζει συνειδητά το προσωπικό και κομματικό του συμφέρον, γιατί ασφαλώς γνωρίζει ότι από τη νέα περιπέτεια που ξεκινάει θα υποστεί, θέλει δεν θέλει, κάποια φθορά. Θα 'χε χίλιους τρόπους να μην μετέχει, όπως επίσης και ο Γιώργος Παπανδρέου». [ 6.11.11 ]

«Αν έχει ΜΙΑ ΑΞΙΑ η πρωτοβουλία συμπόρευσης Βενιζέλου -Λοβέρδου, είναι ότι δείχνει τον δρόμο για σοβαρές υπερβάσεις του στενά ατομικού ή κομματικού συμφέροντος μπροστά στο συλλογικό καλό, και τον κοινοτικό ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ που απειλεί να μας καταπιεί». [ 2.2.12 ]

«Κι εδώ δεν μιλάμε καθόλου για τον κ. Φώτη Κουβέλη, ο οποίος, ομολογουμένως, δίνει μια ηρωική μάχη ενάντια στην εξ αριστερών ροζ τρομοκρατία, υπερβάλλοντας εαυτόν με βαρύ προσωπικό κόστος. (…) τόσο ο Βενιζέλος όσο και ο κ. Κουβέλης αναμένεται να δείξουν υψηλό αίσθημα ευθύνης. Γι' αυτό και έχουν κερδίσει τον σεβασμό όλων, ανεξαρτήτως πού θα καταλήξει όλο αυτό το αλισβερίσι». [ 29.10.12 ]

 Ώχου ρε ροπαλοφόρε ακροαριστερέ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ξέρω τι σκέφτεσαι μετά κι απ' αυτά που διάβασες, αλλά δεν βαρέθηκες να κυνηγάς παντού φαντάσματα; Δες στην αμέσως επόμενη παράγραφο, πως «ο δικός μας Θέμος» σου δίνει την απάντησή του, μέσα από την στοχευμένη και - κυρίως – αμείλικτη κριτική του. Δεν χαρίζεται σε κανέναν και για τίποτα λέμε!

Λογοδοσία και αυτοτιμωρία (προσοχή: απομακρύνετε τα μικρά παιδιά απ' την οθόνη – ακολουθούν βάναυσες οπτικοακουστικές εικόνες πολιτικού περιεχομένου):

«Ο ένας λίγο, ο άλλος πολύ, ο τρίτος (εσύ ο μαυρισμένος που κάνεις την πάπια) πολύ περισσότερο (!), όλη η πολιτική ηγεσία των τελευταίων 30 ετών φταίει που χρεοκοπήσαμε. Αυτοί προσλάμβαναν, αυτοί σπαταλούσαν, αυτοί χάζευαν, αυτοί δεν καταλάβαιναν πού πάμε κι αυτοί (όχι οι συγκεκριμένοι αρχηγοί, αλλά οι υπουργοί και οι συνεργάτες τους) πλούτισαν. Δεν έχουμε χρόνο, και λόγο, για εξεταστικές επιτροπές-κοροϊδία. ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, την οποία οφείλουν στον ελληνικό λαό, αντί να τον μαλώνουν συνεχώς». [ 2.10.11 ]

Να τον παρακολουθείτε και να τον αγοράζετε τον «Θέμο»...

«ΕΝΤΑΞΕΙ, λοιπόν, ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΓΥΡΟΣ, όπως λέει ο Σαμαράς. Για τελευταία φορά, ΜΙΑ ΣΠΡΩΞΙΑ. Αν είναι να βγει, θα βγει! TΩΡΑ. Ή ποτέ». [ 2.9.12 ]

«Μέσα στο σκηνικό του γενικού τρελοκομείου ξεχωρίζει μόνο ο Αντώνης Σαμαράς, που με τις επιτυχείς ενέργειές του εντός και εκτός Ελλάδας μάς κρατά εν ζωή, και φυσικά χωρίς Βενιζέλο και Κουβέλη δεν θα μπορούσε να το κάνει». [ 7.10.12 ]

«Έλεος, ο Παπακωνσταντίνου έφυγε, ας φύγει και η νοοτροπία του «τ' αρπάζουμε απ' όπου βρίσκουμε», που δεν έχει σχέση με το ήθος και το ύφος της σημερινής κυβέρνησης». [ 20.1.13 ]

«(…) θέλουμε να σωθεί πρώτα ο τόπος, η Ελλάδα δηλαδή, μετά ο κάθε Έλληνας ξεχωριστά κι όλοι μαζί, κι εν συνεχεία το ρημάδι το κράτος που μας έχει προκαλέσει όλα τα δεινά που βιώνουμε τόσο καιρό»... [ 19.6.11 ]

Πηγή: aksioprepeiakantoxh.com

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΛΠΙΔΑ ή ΠΑΓΙΔΑ;

Μετά από μήνες μιντιακής τρομοκρατίας, αποπροσανατολισμού, λάσπης και ωμών εκβιασμών, ήρθε η ώρα να καταθέσω κάποιες σκέψεις σχετικά με το πολιτικό «φαινόμενο» των τελευταίων χρόνων, που τόσο έχει συζητηθεί, αναλυθεί, επικροτηθεί ή κατακριθεί, τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που απειλεί να ταράξει τα «μνημονιακά νερά» του τόπου και συγχρόνως τις λεπτές, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, ισορροπίες. Το κόμμα που κατάφερε το πρωτοφανές για τη σύγχρονη ιστορία, να εκτοξεύσει μέσα σε 2,5 χρόνια τα ποσοστά του από το 4,5% του 2009 στο 27% του 2012 και σήμερα να εμφανίζεται ως πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Γεγονός που από τη μία μπορεί σίγουρα να εντυπωσιάζει, από την άλλη όμως προκαλεί εύλογες αμφιβολίες και ερωτηματικά. Θα προσπαθήσω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, να παρουσιάσω μια πολύπλευρη κριτική τόσο για τις «φωτεινές» όσο και για τις «σκοτεινές» όψεις του φαινομένου αυτού.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μέχρι και το 2010, όλοι γνωρίζαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα, με αδρά αντικαπιταλιστικές θέσεις και συγκρουσιακές διαθέσεις, αλλά συγχρόνως βολεμένο στην ασφάλεια της ακίνδυνης διαμαρτυρίας και της ξοφλημένης επαναστατικής φρασεολογίας που κληροδότησε ο περασμένος αιώνας. Η δικαιολόγηση-υποστήριξη φαινομένων τυφλής και άσκοπης βίας σε συνδυασμό με το δημοκρατικό πέπλο των προγραμματικών θέσεων του κόμματος, έδινε την εντύπωση μιας παράταξης ιδεολογικά μετέωρης, μέσα σ’ ένα άκρατο καπιταλιστικό σκηνικό, χωρίς προοπτικές εξέλιξης. Όλα αυτά άλλαξαν άρδην όμως, όταν στις 6 Μαΐου 2010 ο τότε πρωθυπουργός μάς ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την ένταξη της χώρας μας στον «μηχανισμό στήριξης» και την επισημοποίηση της προσυμφωνημένης τροϊκανής Κατοχής. Από εκείνο το σημείο και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφώνεται και αντιλαμβάνεται πως οι συνθήκες για την ιδεολογική και πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του ελληνικού λαού έχουν ωριμάσει. Έτσι λοιπόν ξεκινάνε οι εσωκομματικές διεργασίες ώστε να μετατραπεί η λαϊκή οργή και η προγεγραμμένη μνημονιακή καταστροφή σε πολιτική-κοινωνική έκφραση και αντίδραση. Εδώ θεωρώ ότι βρίσκεται και το κλειδί των επακόλουθων εξελίξεων. Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσει ανοιχτά και να προτείνει «συνεργασία της Αριστεράς» ζητώντας από όλα τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού χώρου, και κυρίως του ΚΚΕ, να ανταπεξέλθουν σ’ αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα αποτέλεσε τον κυριότερο λόγο της εκλογικής εκτόξευσης του το 2012. Όπως είχα γράψει σε παλαιότερο άρθρο μου σχετικά με το ΚΚΕ «…νομίζω ότι τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους όταν η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσιζε να αρνηθεί την πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία της Αριστεράς* με προοπτική άμεσης διακυβέρνησης. Είναι λογικό ένας λαός όταν βλέπει τα δικαιώματά του, τις ελευθερίες του και όλα όσα αποκτήθηκαν στο παρελθόν με αγώνες και αίμα, να καταρρέουν εν μία νυκτί υπό την ανεξέλεγκτη και εγκληματική δράση του παγκοσμιοποιημένου τραπεζικού λόμπι, να απαιτούν μια Αριστερά μάχιμη και ενεργή κι όχι «απενεργοποιημένη» υπό την ασφάλεια της ακίνδυνης διαμαρτυρίας…».

Από κει και πέρα, κομβικό υπήρξε και το γεγονός ότι ήταν το μόνο αριστερό κόμμα που «ζύγισε» επιτυχώς τα πολιτικοοικονομικά δεδομένα της νεοφιλελεύθερης κρίσης σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, στη βάση μιας ριζοσπαστικής αλλά και αρκετά μετριοπαθούς ανάλυσης χωρίς επαναστατικούς φανφαρισμούς. Όπως αναφέρει η διακήρυξη του κόμματος «…Η κρίση που ζούμε, η οποία ξεκίνησε ως κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μετατράπηκε σε κρίση δημόσιου χρέους οδηγώντας στα προγράμματα λιτότητας, τείνει να προσλάβει οικουμενικές διαστάσεις, θίγοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάθε χώρα και αγγίζοντας κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Τόσο η κρίση των τραπεζών όσο και η κρίση των κρατών είναι εκφράσεις της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, όπως αυτή ξέσπασε μετά από τρεις δεκαετίες συσσώρευσης κερδών, μέσα από την τεράστια αναδιανομή πλούτου και εξουσιών υπέρ του κεφαλαίου που οργάνωσε ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός σε παγκόσμια κλίμακα

...»
Δεν περιορίστηκε μόνο στην κατανομή των εθνικών ευθυνών της μεταπολίτευσης, αλλά διατυμπάνισε σε κάθε τόνο ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι πρόβλημα ευρωπαϊκό -αν όχι παγκόσμιο- και πως η λύση πρέπει να δοθεί, όχι δια της απομόνωσης, αλλά μέσω της δυναμικής πολιτικής εκπροσώπησης της χώρας μας στα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας ως ισότιμο μέλος της ΕΕ-Ευρωζώνης κι όχι ως τροϊκανή νεοαποικία ή γερμανικό προτεκτοράτο (όπως συμβαίνει μέχρι και σήμερα). Σε αυτή τη βάση επιδίωξε και πέτυχε ευρύτερες συνεργασίες με τα αντίστοιχα ριζοσπαστικά κόμματα της Ευρώπης (κυρίως του γονατισμένου ευρωπαϊκού νότου) στέλνοντας το μήνυμα ότι μόνο ενωμένοι θα καταφέρουν οι εργαζόμενοι λαοί να απαντήσουν στη βαρβαρότητα των συνεχόμενων οικονομικών-ταξικών επιθέσεων και να μετατρέψουν την «Ευρώπη των τραπεζών» σε «Ευρώπη των λαών».
Εντυπωσιακές υπήρξαν και οι αντοχές του κόμματος σε επικοινωνιακό επίπεδο, μιας και τέτοια στυγνή και απροκάλυπτη προπαγάνδα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν πρέπει να έχει υπάρξει στη χώρα αυτή τα τελευταία 40 χρόνια. Και μόνο το γεγονός ότι -εν μέσω τέτοιων συνθηκών- ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου αντιστάθηκε και ψήφισε με λογική είναι σημαντικό. Όπως αναφέρουν «…Όμως το πείραμα καθυπόταξης του ελληνικού λαού δεν κύλησε ομαλά. Το πειραματόζωο αντέδρασε. Παρά τη συστηματική πλύση εγκεφάλου από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, παρά τη συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία των μνημονιακών κομμάτων, παρά τον χημικό πόλεμο στις διαδηλώσεις και παρά τις δικαστικές διώξεις, ο ελληνικός λαός δεν υπέκυψε. Με απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, πολιτική ανυπακοή, πολύμορφες διαμαρτυρίες, αλλά και με την ανάπτυξη μορφών αλληλεγγύης ασυμβίβαστες με τον ατομικισμό και την ανταγωνιστικότητα, ο λαός μας αντιστάθηκε…».
Τέλος, πολύ θετικά αντιμετωπίστηκε από την πλειοψηφία του κόσμου η στάση του κόμματος απέναντι στο «μακρύ χέρι του καπιταλισμού» ή αλλιώς «μαστίγιο του συστήματος» που ξεπετάχτηκε ως δια μαγείας από τα σπλάχνα της οικονομικής κρίσης, όπως το συνηθίζει εξάλλου, αν λάβουμε υπόψη την ιστορία του 20ου αιώνα. Πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ο πρωτεργάτης των αντιεθνικιστικών-αντιφασιστικών αγώνων τα τελευταία χρόνια, κάτι που  οφείλει να συνεχίσει όσο θα εντείνονται οι ιδεολογικές συγκρούσεις και θα οξύνονται οι ταξικές-οικονομικές αντιθέσεις.

Πάμε τώρα όμως στα ερωτηματικά που γεννάει η όλη υπόθεση. Πέρα από το γεγονός ότι μιλάμε για ένα κόμμα άπειρο και αδοκίμαστο σε πρακτικές διακυβέρνησης, πολιτικής-oικονομικής διαχείρισης και ιδεολογικής συνέπειας, πρέπει να μας προβληματίσει και το ότι μέσα σε 2 χρόνια μπόρεσε το 4% να το μετατρέψει σε 27%, κάτι που φυσιολογικά θα ’πρεπε να προκαλέσει στο εσωτερικό του συνασπισμού κρίση (ιδεολογικής) ταυτότητας! Ποιοι είναι δηλαδή αυτό το 23% που το 2009 δεν εκφράζονταν μέσω του ΣΥΡΙΖΑ και που το 2012 «έτρεξαν» να τον ψηφίσουν; Είναι πολίτες απογοητευμένοι από την μεταπολιτευτική σαπίλα; Είναι επαναστάτες ή «επαναστάτες» που αποφάσισαν να βάλουν νερό στο κρασί τους στον βωμό μιας άμεσης και εφικτής αντίστασης; Είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν να χάνονται προνόμια δεκαετιών; Είναι μήπως και ψηφοφόροι της Δεξιάς που είπαν να δοκιμάζουν κάτι καινούριο μετά από δεκαετίες προκλητικού βολέματος και συνενοχής;
Σε αυτό βέβαια συνέβαλε και η στρατηγική του λαΐκισμού που ακολούθησε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τον ιδεολογικό προγραμματισμό: «Δεν συγκρουόμαστε με τις κατεστημένες κοινωνικές νοοτροπίες και αντιλήψεις, αλλά εκφράζουμε τα λαϊκά “θέλω” όποια κι αν είναι αυτά». Έτσι προέκυψε, μέσα από διαδοχικές αναθεωρήσεις και αναδιπλώσεις, η τελική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για μονομερή κατάργηση του Μνημονίου με ταυτόχρονη παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Δεν αμφισβητώ την πιθανότητα αυτό το εγχείρημα να τελεσφορήσει, αμφισβητώ όμως το γεγονός ότι μια τέτοια πολιτική απόφαση θα έπρεπε να συνοδεύεται απαραιτήτως από ένα Plan B -που να αφορά το απευκταίο αλλά πιθανό σενάριο αποτυχίας της- το οποίο θα έπρεπε να παρουσιαστεί και να αναλυθεί στον ελληνικό λαό με κάθε επισημότητα. Όπως έγραφα τον περασμένο Μάη: «…εδώ γεννιέται και το βασικό ερώτημα, στο οποίο ένα κόμμα που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας σε μια τόσο κρίσιμη ιστορική καμπή οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα και μάλιστα δημοσίως. Αν η κατάργηση του Μνημονίου εντός ΕΕ και Ευρωζώνης δεν τελεσφορήσει τι γίνεται; Σίγουρα δεν συμφέρει κανέναν να πετάξουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης μιας και όπως έχουν δηλώσει τα «αφεντικά» (βλ. δηλώσεις Σόιμπλε-Μέρκελ) μια ενδεχόμενη άτακτη χρεοκοπία θα τους κόστιζε γύρω στο 1 τρις, ποσό τριπλάσιο από ολόκληρο το ελληνικό χρέος! Αλλά ας υποθέσουμε ότι το λαϊκό αίτημα που θα εκπροσωπήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εισακούεται στην Ευρώπη, δεν πρέπει να υπάρχει ένα ξεκάθαρο και ολοκληρωμένο Plan B; Το οποίο θα αφορά το σενάριο της πτώχευσης και της επιστροφής στη δραχμή; Παρόλο που κατανοώ εν μέρει τους επικοινωνιακούς λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέφτει στην παγίδα και δεν αναφέρεται σε αυτό το ενδεχόμενο, δεν το δικαιολογώ σε καμία περίπτωση πολιτικά και ηθικά (όσο ήθος μπορεί να υπάρξει στην πολιτική) ειδικά σε ένα κόμμα που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δηλώνει στο πλευρό της κοινωνίας και με ειλικρινή διάθεση και στάση απέναντί της».

Πρόσφατα προχώρησαν, πληροφορήθηκα, και στη μετατροπή σε ενιαίο κόμμα ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν –και με το νόμο πλέον- τη διακυβέρνηση στις επόμενες εκλογές. Το ερώτημα όμως που μου γεννήθηκε αυτομάτως είναι κατά πόσο θα μπορέσει να λειτουργήσει στην πράξη αυτή η ενότητα… Πώς θα μπορέσουν να λειτουργήσουν και να εκφραστούν κάτω από την ίδια κομματική στέγη ρεύματα ιδεολογικά όπως η Κ.Ο.Ε., η Αριστερή Πλατφόρμα, η Δ.Ε.Α. και η Ομάδα Ρόζα, με αντίστοιχα κεντροαριστερά όπως αυτό του «παλαιού ΠΑΣΟΚ» (κομμάτι του οποίου μεταπήδησε στο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα); Πώς θα αντιδράσουν, σε μια μελλοντική κυβέρνηση, οι Μαρξιστές, οι Τροτσκιστές ή… οι Αναρχικοί που αυτή τη στιγμή συγκροτούν την αριστερή πτέρυγα του κόμματος σε ενδεχόμενους συμβιβασμούς που -αναπόφευκτα- γεννάει οποιαδήποτε προσπάθεια φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού; Και πώς θα μπορέσει η ηγεσία του κόμματος να ισορροπήσει μεταξύ των «ηρωϊκών» μαχών που προτίθεται να δώσει κόντρα σε μονοπώλια και οικονομικά κατεστημένα και των δυσάρεστων εσωκομματικών τριβών που θα προκύπτουν σε κάθε στρατηγικό βήμα; Αυτά είναι κάποια ερωτήματα που σίγουρα μοιάζουν ρητορικά αυτό τον καιρό, αλλά σίγουρα έχουν μεγάλη βαρύτητα από τη στιγμή που θα κληθούν να κυβερνήσουν τη χώρα στην κρισιμότερη -ίσως- καμπή της σύγχρονης ιστορίας της.

Πέρα από τα παραπάνω όμως, υπάρχουν και κάποιες αντικειμενικές συνθήκες που δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συγκρουστεί και να ανατρέψει οικονομικά-πολιτικά κατεστημένα. Οι συνθήκες αυτές έχουν να κάνουν με τη γενικότερη εχθρική συγκυρία στην οποία υπόκειται το παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό της εποχής μας. Βλέπετε όση συνέπεια και εντιμότητα να χαρακτηρίζει μια αριστερή κυβέρνηση σήμερα, είναι πολύ δύσκολο να ευδοκιμήσουν οι όποιες ριζοσπαστικές ενέργειες μέσα σε έναν διαρκώς εξελισσόμενο ολοκληρωτισμό του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού, δίχως ουσιαστική «σανίδα σωτηρίας» ή «χείρα βοηθείας». Σε αυτό συμβάλλει βέβαια κι ο κεκτημένος... ευνουχισμός των λαϊκών-εργατικών κινημάτων που γέννησε ο 20ος αιώνας διεθνώς. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ιστορικά όσες αντίστοιχες δημοκρατικές επαναστάσεις πήγαν να πραγματοποιηθούν (με τον όρο «δημοκρατική επανάσταση» ορίζω το ειρηνικό πέρασμα στον Σοσιαλισμό) βρήκαν στο διάβα τους τα τυραννικά εμπόδια των καπιταλιστών και των μυστικών υπηρεσιών τους. Μην ξεχνάμε την περίπτωση Αλιέντε και το στρατιωτικό πραξικόπημα Πινοσέτ στη Χιλή το 1974 ή το πιο πρόσφατο πραξικόπημα Καρμόνα στη Βενεζουέλα το 2002. Δυστυχώς πέρα από το κόκκινο χρώμα του Σοσιαλισμού, ανέκαθεν υπήρξε «κόκκινη» και οποιαδήποτε προσπάθεια εγκαθίδρυσής του, ειρηνική ή μη.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, αυτό που θέλω ουσιαστικά να μείνει ως συμπέρασμα, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπορέσει να κριθεί επί της ουσίας, υπεύθυνα και εμπεριστατωμένα, θα πρέπει πρώτα να ψηφιστεί-εκλεγεί από τον ελληνικό λαό και μάλιστα με την προοπτική μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης. Μέχρι τότε όλα τα συμπεράσματα θα παραμένουν επισφαλή και τελείως υποθετικά. Προσωπικά εύχομαι όλο αυτό το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία -του οποίου κύρια πολιτική έκφραση αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ- να μετουσιωθεί σε πολιτική, οικονομική, πατριωτική αντίσταση και αναγέννηση και να μη προδοθεί κι αυτό όπως τόσες και τόσες «προοδευτικές» γενιές κινημάτων και κοινωνικών αγώνων. Το τελευταίο που θα θέλαμε να δούμε όλοι μας είναι ένα… νέο ΠΑΣΟΚ που αντί να φέρει την «αλλαγή», θα δημιουργήσει μια «νέα μεταπολίτευση», ένα νέο κατεστημένο ιδεολογικών συμβιβασμών, πελατειακής κομματοκρατίας και θεσμικής ασυδοσίας. Συγχρόνως όμως πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας πως σε ένα τόσο μεγάλο ιστορικό εγχείρημα, καταλυτικός παράγοντας πάντα ήταν, είναι και θα είναι η ενεργή συμμετοχή του απλού κόσμου. Γιατί Αριστερά χωρίς Λαό δεν υφίσταται, όπως και το αντίθετο βέβαια. Η πάλη αυτή θα πρέπει να είναι μαζική και διαρκής. Ριζωμένη σε βαθιές συνειδήσεις, ασυμβίβαστες ψυχές και εκφρασμένη με καθημερινούς αγώνες και διεκδικήσεις. Όπως έγραφε κι ο Οδυσσέας Ελύτης στις αρχές του ‘60 «…για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Θέλει νεκροί χιλιάδες να ’ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους…». Τα υπόλοιπα στους δρόμους! Της φωτιάς…

Γιώργος Μάρτος

ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ, ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗΣ

Οι εφημερίδες και οι άμυαλοι κι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης πέτυχαν κάτι που ομολογουμένως δύσκολα θα κατόρθωνε η κάθε κυβέρνηση από μόνη της χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους.

Να δημιουργηθεί έντεχνα η κατάλληλη σύγχυση ώστε ο εξωκομματικός κι ανένταχτος νέος του τόπου μας να συγχέεται σκόπιμα με τους αλήτες–μάγκες που έχουν μόνο στόχο να καταστρέφουν, να θορυβούν και να προβάλλουν βίαια τον άρρωστο εαυτό τους. Και αυτή η σύγχυση ευνοεί:

Την κυβέρνηση –την κάθε κυβέρνηση- που φοβάται αντιδράσεις από μη εντεταγμένους σε κομματικές αγέλες νέους –διότι βέβαια οι νέοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να τιθασευτούν από τυχόν συμφωνίες ή επιτευχθέντες συμβιβασμούς επί ανωτάτου επιπέδου.

Ευνοεί τα διάσημα πλέον ΜΕΑ-ΜΑΤ και παρεμφερή που συλλαμβάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον ανύποπτο νέο που διαμαρτύρεται απ’ ό,τι τον ικανό για άμυνα αλήτη που διαφεύγει. Θα σας έχει τύχει να παρευρεθείτε και να διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια με πόση ευκολία αλλά και μίσος δέρνεται απάνθρωπα και κακοποιείται ώσπου να μπει στην κλούβα από τις «δυνάμεις διώξεως τρομοκρατίας» ενώ την ίδια στιγμή αυτός που ρίχνει πέτρες ή σπάζει πέτρες καταστημάτων διαφεύγει επιδέξια και ανενόχλητα. Ύποπτα ανενόχλητα πολλές φορές.

Ευνοεί τη μικρή νοημοσύνη και την εύκολη δουλοπρεπή συμπεριφορά των «αγανακτισμένων πολιτών» απέναντι στις εν στολή δυνάμεις εξουσίας. Γιατί έχουν μάθει οι άμοιροι -χρόνια τώρα- στην επιδεικτική δοκιμασία των οργάνων τάξης ευρισκόμενοι κάτω από το αθεράπευτο σύμπλεγμα του «εμείς οι νόμιμοι». Σχεδόν μόνιμη ασθένεια των υπανάπτυκτων συμπατριωτών μας.

Ευνοεί τέλος, τις κομματικές παρατάξεις, που με τη σκόπιμη αυτή σύγχυση, εκδικούνται όσους νέους δεν δέχονται τον- κομματικής σκοπιμότητας- ευνουχισμό τους. Και είναι ενδεικτικό το πόσο στο θέμα των αναρχικών συμφωνούν απόλυτα ΚΝΙτες, ΟΝΝΕΔίτες και νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ. Γιατί και οι τρεις αυτές «νεολαίες» -κατ’ όνομα μόνον- έχουν ένα κοινό μυστικό που τις ενώνει: τον οριστικό ευνουχισμό τους.

Να λοιπόν πώς κατασκευάζεται από τον «λαό» για το «λαό» η εικόνα του αναρχικού, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλη από την εικόνα του ασυμβίβαστου και ζωντανού σύγχρονου νέου ο οποίος εννοεί να διαφυλάξει το βασικό αγαθό της νεότητα του που είναι η έρευνα, η αναθεώρηση και η υπεράσπιση δικαιωμάτων μειοψηφιών. Και επιπλέον να μην αφήσει τη μεταμόρφωση του από την κυβέρνηση ή τα κόμματα σε καθοδηγούμενο αμνό τυποποιημένων ανησυχιών.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα ανέκαθεν επιδιώκετο ο ευνουχισμός των νέων για να μπορούν οι υπόλοιποι συμβιβασμένοι -«ο λαός»– να κοιμούνται ήσυχα! Παλιά τους λέγανε κομμουνιστές! Μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε κοίταγε βαθιά ο ηλίθιος κρατικός εξεταστής κι έβγαζε το συμπέρασμα: Είσαι κομμουνιστής: Που δεν σήμαινε κατ’ ανάγκην ότι είσαι ενταγμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Απλώς πως δεν είσαι μαζί μας… άρα επικίνδυνος.

Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε η πατρίς πολλών άθλιων φράσεων- μαζί με τις σοφές των ολίγων σοφών. Όπως εκείνο το άλλο κλασικά φασιστικό, το διάσημο Πας μη Έλλην βάρβαρος. Σήμερα με την «έναρξη του Σοσιαλισμού» στη χώρα μας βρισκόμαστε στη μόνη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε και που αφορά την έννοια νέος. Από κομμουνιστής έγινε αναρχικός!

Τουλάχιστον εμείς να μη γινόμαστε θύματα τοιούτων αλλαγών. Η να προσέχουμε τι ακριβώς περιέχουν! Σαν νέοι! Σαν αληθινοί νέοι!

Μάνος Χατζιδάκις, Μάιος 1985, Ο καθρέφτης & το μαχαίρι (Ίκαρος)

ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ FACEBOOK

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον επερχόμενο δίσκο:

https://www.facebook.com/GiorgosMartosOfficial

LIBERTARIAS (ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ, 1996)

Libertarias (Ελευθεριακές): Οι γυναίκες στον Ισπανικό Εμφύλιο

Σε έναν κόσμο ειδωμένο μέσα από τα μάτια των ανδρών, η ιστορία δε θα μπορούσε παρά να καταγράφεται από αυτή τη σκοπιά. Με τον ίδιο τρόπο ακόμα και η ιστορία η γραμμένη "από τα κάτω", η ιστορία των επαναστάσεων και των κοινωνικών αντιστάσεων, αγνοεί σκόπιμα ή μη τις γυναίκες. Αυτές που επέλεξαν τον αγώνα κινούμενες από την ανάγκη για την ελευθερία, οπλισμένες με την οργή τους ενάντια στους καταπιεστές που δεν έχουν ούτε φύλο ούτε φυλή, μόνο το ίδιο λαίμαργο βλέμμα του κατακτητή.

Η ταινία αυτή ("Ελευθεριακές" μεταφράζεται στα ελληνικά επακριβώς) που πρόσφατα προβλήθηκε σε διάφορες καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, είναι μία σπάνια ταινία παραγωγής 1996 που δεν βρίσκεται στα ελληνικά βιντεοκλάμπ και παρουσιάζει τη δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών κατά τον Ισπανικό εμφύλιο.

CASUS BELLI (ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)

ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ (1949-2012)

Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα σήμερα για τον χαμό ενός μεγάλου Ποιητή του ελληνικού τραγουδιού, του Άλκη Αλκαίου. Ένα υπόδειγμα καλλιτέχνη, διανοητή, επαναστάτη. Με το σπουδαίο έργο και κυρίως τη στάση του απέναντι στη ζωή και τον μεταπολιτευτικό βόρβορο, "κατατάχθηκε" στους Μεγάλους του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. 

"...Με θεωρίες νόμισες τον κόσμο ταξινόμησες, μα η ψυχή του καθενός απέραντος ωκεανός..."

                              

                              

WISH YOU WERE HERE

We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year
Running over the same old ground, what have we found?
The same old fears, wish you were here...

ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ: Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗ

"Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να 'ρθεί..."

Pablo Neruda

To απόγεμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986 έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.
Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.
Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό. Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στη χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.
Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400 στρεμμάτων στη συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (τη μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.
Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μιας που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη... «εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό Δημόσιο το νησάκι "Άγιος Παύλος" στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.

Στη συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλ. αμερικανικός 6ος στόλος).

Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.
Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της. Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο και μια βίλλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.
Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.
Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.

Το 1981 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ό,τι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.
Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τούς κάνει τη ζωή δύσκολη, με έναν καταιγισμό μηνύσεων, προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!

Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.
Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.
Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.
Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με τη βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στη Χαλκιδική.

Η περίπτωση της Σιθωνίας

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στη Σιθωνία.
Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό Δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.
Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με τη βοήθεια... του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.
Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε πού- στη... ΣΕΚΑ!

Με τη μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει τη χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.
Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει έναν δικαστικό αγώνα κατά του Δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.

Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.

Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με τη βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το... κατόρθωμα.

Τα χρόνια της πειρατείας

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως "Beira Patrol", προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.

Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.
Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.
Το 1979 με υπουργό συντονισμού τον... Μητσοτάκη τούς δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν τη Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel.

Το "τηλεοπτικό πλυντήριο" όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα "ευρώ ή μνημόνιο" και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί δεκαετίες.
Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»

Σταθεροί στις αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.
Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.

«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζίν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:

«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσασταν εδώ»

             

               Βαρδής Βαρδινογιάννης
                    

               
             
 

    Γιάννης Κουτσάκης

     

Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu/files/50/304/32-
130-9D0-84-al.sff.document.nusa19660407.pdf

       

       Ο μικρός οικισμός Καλών Λιμένων

"Ioanna V": το πειρατικό του ομίλου Βαρδινογιάννη

 Βαρδινογιάννης-Μητσοτάκης

                   




Σχετικά με την αγωγή του Βαρδινογιάννη που ακολούθησε:
http://jungle-report.blogspot.it/2012/11/jungle-report.html


Πηγή: jungle-report

ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Το τραγούδι-συμμετοχή μου στον δίσκο "Πάνω κάτω η Πατησίων" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ Η ΧΟΥΝΤΑ;

 

Η 39η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πλησιάζει και, ειδικά φέτος, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Από τη μια, η πλήρης απαξίωση του αστικού-κοινοβουλευτικού πολιτικού σκηνικού οδηγεί μερικούς, ελαφρά τη καρδία και χωρίς συγκεκριμένη γνώση, να λένε «μια χούντα μάς χρειάζεται».

Από την άλλη, η άνοδος της Χρυσής Αυγής και της εθνικιστικής της προπαγάνδας, η οποία σε μεγάλο βαθμό αποτελεί αποθέωση της επταετίας, μας φέρνει αντιμέτωπους με την ανάγκη να δούμε τι ακριβώς ήταν το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Χούντα η… «αδιάφθορη»

Ο κυριότερος μύθος που κυκλοφορεί σχετικά με τη Χούντα είναι ότι αποτέλεσε μια εποχή όπου τα σκάνδαλα και η διαφθορά απουσίαζαν από τον πολιτικό βίο. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ψευδές από αυτό.

Η διαπλοκή και η διαφθορά της σημερινής εποχής μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά στις απίστευτες κομπίνες του χουντικού καθεστώτος.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε το καθεστώς ήταν η νομοθέτηση της αύξησης του μισθού των Υπουργών και των Υφυπουργών (από 22.000 σε 35.000 δραχμές) και ο διπλασιασμός του μισθού του πρωθυπουργού-δικτάτορα (από 23.600 σε 45.000 δραχμές).

Παράλληλα φρόντισαν να εξασφαλίσουν και τη μελλοντική τους ασυλία καθώς με το νόμο «Περί ευθύνης Υπουργών» (Ν.Δ 802 στις 30/12/1970) δίωξη σε Υπουργό ή Υφυπουργό μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των συναδέλφων του ενώ όλα τα εγκλήματα που έγιναν (ή θα γίνονταν) μέχρι τη σύγκληση της επόμενης Βουλής (όποτε κι αν γινόταν αυτή) θεωρούνταν παραγραμμένα!

Αλλά και στο «βόλεμα ημετέρων» οι χουντικοί ήταν αποτελεσματικοί. Ο Νικόλαος Μακαρέζος (εκ των πρωτεργατών του πραξικοπήματος) διόρισε Υπουργό Γεωργίας και αργότερα Βορείου Ελλάδος τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου.

Ο Ιωάννης Λαδάς, διοικητής ΕΑΤ-ΕΣΑ, έκανε τον έναν του ξάδερφο διοικητή της ΑΣΔΕΝ (Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων) και τον άλλον Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ο γαμπρός του Παττακού Ανδρέας Μεϊντάσης ανέλαβε (εντελώς «αξιοκρατικά») δουλειές για το Δήμο Αθηναίων, συνολικού ύψους 1,109 δισ. δραχμών.

Αλλά και ο ίδιος ο δικτάτορας φρόντισε να βολέψει τα αδέρφια του, κάνοντας τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ και τον Χαράλαμπο Γ.Γ. του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και γεμάτες τσέπες…

Το δόγμα του στρατιωτικού καθεστώτος ήταν το περίφημο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Είδαμε πως οι δικτάτορες τίμησαν τις οικογένειές τους βολεύοντας αδέρφια, ξαδέρφια και κουνιάδους σε διάφορες θέσεις. Δεν θα μπορούσαν να αφήσουν παραπονεμένη και την Εκκλησία.

Το Δεκέμβρη του 1968 αποφάσισαν να ανεγερθεί ένας μεγαλοπρεπής ναός του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια. Ο ναός όμως δεν χτίστηκε ποτέ καθώς οι τρεις διαγωνισμοί που έγιναν δεν κατέληξαν πουθενά. Αλλά βέβαια η ευκαιρία για διασπάθιση του δημόσιου χρήματος δεν χάθηκε. Το Ειδικό Ταμείο που είχε δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό είχε συγκεντρώσει 453,3 εκατ. δραχμές. Από αυτά τα 406 εκατ. έκαναν «φτερά»! Κι έτσι το έργο έμεινε στα χαρτιά, αφού ούτε χώρος υπήρχε, ούτε σχέδια, ούτε (πλέον) χρήματα! Όμως οι τσέπες των δικτατόρων γέμισαν.

Το σκάνδαλο των κρεάτων

Περίφημο είναι επίσης και το «σκάνδαλο των κρεάτων». Ο Υφυπουργός Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλος και ο Ζαφείριος Παπαμιχαλόπουλος (διευθυντής του εν λόγω Υπουργείου) κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν για δωροδοκία με στόχο τη μονοπωλιακή παραχώρηση δικαιωμάτων εισαγωγής κρέατος, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών. Το σκάνδαλο είχε πολλές πτυχές. Σε μία από αυτές ενεπλάκη και ο Παττακός ο οποίος έδωσε διαταγή να καταναλωθούν όσον το δυνατόν γρηγορότερα τα σαπισμένα κρέατα που είχαν εισαχθεί από την Αργεντινή και είχαν μείνει αδιάθετα.

Χαρακτηριστικά για τη διαφθορά του καθεστώτος είναι τα λόγια του εκδότη της ακροδεξιάς και φιλοχουντικής εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωνσταντόπουλου, ο οποίος μετά από μισό χρόνο από το πραξικόπημα μιλούσε (σε επιστολή του προς τον Καραμανλή) για «μία νέο-φαυλοκρατία» και για «ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής».

Διαπλοκή με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το μεγάλο κεφάλαιο

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν ήταν φιλολαϊκό, που έκανε έργα και δρόμους για το λαό. Αντιθέτως, εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και ήταν με χίλια δυο νήματα δεμένο με αυτό. Είδαμε πιο πάνω ότι η κατάργηση του συνδικαλισμού και το τσάκισμα της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος αύξησε την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η διαπλοκή και η σχέση της χούντας με τους καπιταλιστές όμως δεν σταματά εδώ. Το στρατιωτικό καθεστώς φρόντιζε συνεχώς να υπηρετεί πιστά τα αφεντικά του, τους Έλληνες και ξένους καπιταλιστές δηλαδή.

Ένα μήνα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους συνταγματάρχες, υπογράφεται σύμβαση με την εταιρεία Litton με σκοπό την προσέλκυση επενδύσεων ύψους 840 εκατ. δολαρίων για 12 χρόνια. Το δημόσιο έδωσε προκαταβολή για το έργο της εταιρίας ύψους 1,2 εκατ. δολαρίων, ενώ ανέλαβε να καλύψει όλα της τα έξοδα, δίνοντάς της παράλληλα 11% ως ποσοστό κέρδους και 2% προμήθεια από κάθε επένδυση που θα έφερνε. Τι έκανε λοιπόν η Litton; Απολύτως τίποτα! Δεν έφερε καμία επένδυση. Το μόνο που έκανε ήταν να δηλώνει… έξοδα έτσι ώστε να παίρνει λεφτά! Το 1969 η σύμβαση διεκόπη αλλά η Litton πήρε κανονικά τα προβλεπόμενα κέρδη από μια δουλειά που δεν έκανε!

Το 1969 ο Μακαρέζος υπογράφει με τον Αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας Οδού. Το κόστος του έργου υπολογίστηκε στα 150 εκατ. δολάρια, εκ των οποίων 45 θα έβαζε το ελληνικό δημόσιο, τα 80 θα καλύπτονταν με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ενώ παράλληλα εξασφαλίζονταν από το κράτος και τα δάνεια του εργολάβου. Ο Μακντόναλντ πήρε 4,5 εκατ. δολάρια ως προκαταβολή ενώ η αμοιβή του ορίστηκε στο 14% επί των εξόδων. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο Μακντόναλντ ανέλαβε μόνο τα σχέδια και τις μελέτες του έργου, η υλοποίηση του οποίου ανατέθηκε σε Έλληνες υπεργολάβους. Αν τα 150 εκατ. δεν επαρκούσαν για να φτιαχτεί η Εγνατία θα μπορούσε είτε να βρει επιπλέον χρηματοδότηση είτε να φτιάξει ό,τι φτιάξει και να φύγει. Και επειδή ο Μακντόναλντ δεν ήταν χαζός, με μηδενικά έξοδα και ρίσκο, τσέπωσε τα χρήματα της προκαταβολής και άλλα 33,4 εκατ. δολάρια από τα ελληνικά ομόλογα και έφυγε.

Ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των δικτατόρων είχε ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Τομ Πάππας. Το 1972 η χούντα απάλλαξε τον Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε για την κατασκευή έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων ενώ το 1968 του είχε δοθεί η άδεια για την κατασκευή εργοστασίων της Coca-Cola, αίτημα που είχε απορριφθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως ανταγωνιστικό προς τις εγχώριες βιομηχανίες αναψυκτικών. Ένας προσωπάρχης του Πάππας μάλιστα, ο Παύλος Τοτόμης, είχε διοριστεί ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Ο Πάππας, ένθερμος υποστηρικτής του Νίξον, έχοντας διασυνδέσεις με το στρατοκρατικό καθεστώς στην Ελλάδα, κατάφερε να εξασφαλίσει από τα δημόσια ταμεία 549.000 δολάρια για την εκστρατεία του ρεπουμπλικάνου υποψηφίου!

Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης…

Η διαπλοκή των συνταγματαρχών υπήρξε μεγάλη και με το ελληνικό κεφάλαιο. Οι σχέσεις τους με τους Έλληνες καπιταλιστές (Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης κλπ) ήταν στενές, σε σημείο μάλιστα που καθένας από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος να έχει «υιοθετήσει» και έναν από αυτούς! Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ο Παπαδόπουλος έμενε σε βίλα στο Λαγονήσι ιδιοκτησίας Αριστοτέλη Ωνάση! Η διαμάχη μεταξύ των ντόπιων καπιταλιστών για το 3ο διυλιστήριο προκάλεσε ρήγματα στην κυβέρνηση, γιατί καθένα από τα μέλη της ήθελε να το δώσει στον «προστατευόμενό» του. Τελικά το 1972 το 3ο  διυλιστήριο δόθηκε στον Ανδρεάδη και το Λάτση και το 4ο στο Βαρδινογιάννη. Ανάλογες ύποπτες συμβάσεις υπήρξαν και για την κατασκευή του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη και για την εγκατάσταση της Νεστλέ στην Ελλάδα. Για να εξυπηρετήσει καλύτερα και άμεσα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, η χούντα είχε νομοθετήσει ήδη από τον Αύγουστο του 1967 ότι οι προσφορές για επενδύσεις πρέπει να κρίνονται εντός 8 ημερών. Αυτό ουσιαστικά έδινε τη δυνατότητα στους δικτάτορες να αποφασίζουν κατά το δοκούν σε ποιους και με ποιους όρους θα παραχωρούν μερίδα της «πίτας».

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου: μύθος ή πραγματικότητα;

Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο στην ιδεολογική προπαγάνδα της ακροδεξιάς είναι τα θύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.«Μύθος», «προπαγάνδα της κόκκινης χούντας», «παραμύθι» είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι νεοναζιστές, αμφισβητώντας με αυτόν τον τρόπο τον ηρωισμό του λαού στην εξέγερση που έφερε τη χούντα μια ανάσα από την πτώση.

Πρόσφατα μάλιστα η τοπική οργάνωση της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα έβγαλε προκλητικά αφισάκια με τίτλο «Όχι στο παραμύθι του Πολυτεχνείου, όχι στους ψεύτικους νεκρούς» και «Πολυτεχνείο, ζητούνται νεκροί, ο ευρών αμοιφθήσεται». Αυτό που δεν συγχωρούν στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου είναι ότι έβαλαν τις βάσεις για την πτώση ενός καθεστώτος που θαυμάζουν και θέλουν να επιβάλουν στη χώρα.

Όμως αρέσει δεν αρέσει σε μερικούς, οι νεκροί του τριημέρου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (15-17 Νοέμβρη) είναι μια πραγματικότητα. Η πρώτη επίσημη καταγραφή αυτών των νεκρών έγινε τον Οκτώβρη του 1974. Το πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά έκανε λόγο για 18 «πλήρως βεβαιωθέντες» νεκρούς και άλλους 16 «βασίμως προκύπτοντες». Από τότε πολλοί μίλησαν για το θέμα είτε ανεβάζοντας είτε κατεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών.

Το 2002 όμως ξεκίνησε από το Εθνικό ίδρυμα Ερευνών, μια έρευνα που φιλοδοξούσε να ξεκαθαρίσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, συγκεντρώνοντας τεκμήρια και μαρτυρίες. Σύμφωνα λοιπόν με την πολυετή αυτή έρευνα (με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα Νοεμβρίου 1973») προκύπτει ότι οι ταυτοποιημένοι και πλήρως επιβεβαιωμένοι νεκροί της εξέγερσης είναι 24, ενώ ερευνώνται άλλες 30 περιπτώσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι φοιτητές και μαθητές. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι βεβαιωμένοι τραυματίες του τριημέρου ανέρχονται στους 1.103, στους οποίους όμως πρέπει να προστεθεί και «ανεξακρίβωτον πλήθος ετέρων πολιτών», οι οποίοι «ή ιατρών, ή ενοσηλευοντο οίκει, ή και ουδαμού προς νοσηλεία κατέφυγον, φοβούμενοι προφανώς δυσάρεστους δι’ αυτούς ή τας οικογενείας των εξελίξεις», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Τσεβάς στο πόρισμα του 1974.

Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία είναι τα εξής: υπήρξαν 5.000 διαδηλωτές μέσα στο ίδρυμα, 10.000 στην άμεση περίμετρο και 100.000 σε διάσπαρτες διαδηλώσεις. Οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν 24.000 φυσίγγια, η φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξης έριξε 2.192 φυσίγγια και οι στρατιώτες 300.000 φυσίγγια.

Ποιον εξυπηρετούσε η Χούντα;

Τα παραπάνω μας δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα για το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου. Για να απαντήσουμε στο ερώτημα του τίτλου της ενότητας, πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώθηκε το πραξικόπημα.

Η περίοδος 1965-1967 ήταν μια διετία κυβερνητικής αστάθειας. Αδύναμες κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη και το Παλάτι παρενέβαινε διαρκώς στις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά ο πιο σημαντικός παράγοντας των εξελίξεων από το 1960 και μετά ήταν η αλματώδης άνοδος της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Τον Ιούλη του 1965 οι μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στις παρεμβάσεις του βασιλιά τρομοκρατούν το κατεστημένο που βλέπει ότι παρά το τρομοκρατικό καθεστώς που είχε στήσει από τον Εμφύλιο και μετά με διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις και εξορίες, το κίνημα δεν τα βάζει κάτω. Η αστάθεια που προκύπτει και η αδυναμία του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού να ανακόψει τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και τον αγώνα του για δημοκρατικές ελευθερίες, κάνει την επιβολή μιας χούντας απαραίτητη για το μεγάλο ελληνικό κεφάλαιο και τους ξένους ιμπεριαλιστές προστάτες του. Γι’ αυτό το λόγο η άρχουσα τάξη παίζει το «χαρτί» της δικτατορίας, ως το μέσο με το οποίο θα προωθούσαν πιο άμεσα και αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους και θα συνέτριβαν την εργατική αντίσταση. Ήταν κι αυτή μια διακυβέρνηση των καπιταλιστών, μια διακυβέρνηση που αντανακλούσε την ανάγκη τους για ένα αυταρχικό καθεστώς που θα προωθούσε «σταθερά» και χωρίς «κοινωνικές αναταράξεις» τις δικές τους επιδιώξεις. Η Χούντα λοιπόν ήταν όπλο στα χέρια του συστήματος και όχι ένα καθεστώς που υποτίθεται ότι εναντιώθηκε στο σάπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Και πώς θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο αφού είχε την ανοιχτή στήριξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού; Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, μέσω των μυστικών τους υπηρεσιών, έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στην υποκίνηση και επιτυχία του απριλιανού πραξικοπήματος. Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν σχεδόν αμέσως τη νέα διακυβέρνηση και οι σχέσεις μεταξύ Νίξον και Χούντας ήταν εξαιρετικές, πράγμα που αποδεικνύει και η επίσκεψη του ελληνοαμερικανού αντιπροέδρου Σπύρου Άγκνιου τον Οκτώβρη του 1971.

Κύπρος

Αφήσαμε για το τέλος την εμπλοκή της Χούντας στην πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, γεγονός που αποτέλεσε και το «κύκνειο άσμα» της. Η προσπάθεια του δικτατορικού καθεστώτος να ανατρέψει πραξικοπηματικά τον πρόεδρο της κυπριακής δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, έδωσε τη δυνατότητα στο τουρκικό στρατοκρατικό κατεστημένο να βρει την ευκαιρία που έψαχνε για να οργανώσει επέμβαση/εισβολή στο νησί.

Με τη στήριξη ή την ανοχή των Αμερικανών και Βρετανών ιμπεριαλιστών, τον Ιούλη του 1974 οργανώθηκε η απόβαση στην Κύπρο, με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα να βρίσκονται στη χώρα τουρκικά στρατεύματα, που αφαιρούν τη δυνατότητα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να ζήσουν ειρηνικά μαζί.

Αυτή η μαύρη σελίδα στην ιστορία των λαών και των δύο χωρών μάς διδάσκει ένα πράγμα: Φορώντας τον «μανδύα» του πατριώτη, οι εθνικιστές προωθούν τα πιο «βρώμικα» και επιθετικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και τελικά προκαλούν τις πιο μεγάλες εθνικές καταστροφές. Για τους λαούς ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από πηγή δυστυχίας, ξεριζωμών και φτώχειας.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Τα ονόματα των νεκρών της εξέγερσης. Γιατί λαός που ξεχνά (ή δεν μαθαίνει) την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει…

1.    Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)

2.    Διομήδης Κομνηνός (ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)

3.    Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)

4.    Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)

5.    Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)

6.    Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)

7.    Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )

8.    Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)

9.    Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)

10.  Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)

11.  Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)

12.  Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)

13.  Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)

14.  Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)

15.  Γεώργιος Γερτζίδης (ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)

16.  Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)

17.  Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)

18.  Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)

19.  Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)

20.  Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)

21.  Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)

22.  Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)

23.  Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)

24.  Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών)

Του Πάρη Μακρίδη